حافظه ۱

اوایل دهه نود میلادی بود که مطالعه مغز بیشتر از همیشه طرفدارهای خودش رو پیدا کرد. از روانشناس‌ها گرفته تا زیست‌شناس‌ها و حتی پزشکان سعی می‌کردند آزمایشی طراحی کنند که محل فیزیکی عملکردهایی مثل یادگیری، هوش و حافظه رو در بخش‌های مغز پیدا کنند.

کارل لشلی رفتارشناسی که در این زمینه مطالعه می‌کرد سعی کرد به این سوال که حافظه در کجای مغز قرار گرفته؟ پاسخ بده.

آزمایشی که طراحی کرد این بود که به میمون‌ها کارهایی رو آموزش می‌داد( مثل ایمی در The bigbang theory ) مثل باز کردن قفل یک جعبه و زمانی که یاد میگرفتند چطور اون کار رو انجام بدن، لشلی آسیب‌هایی رو در بخش‌های مختلف مغز اون‌ها ایجاد می‌کرد تا ببینه آیا بازهم به خاطر میارند که چطور اون کار رو انجام بدند یا نه. یکی از نتایج لشلی این بود که هرچقدر بخش بیشتری از مغز رو مورد تخریب قرار بده میمون دیرتر به‌یاد میاره و زمان آموزش مجدد براش بیشتر میشه. و در هیچ موردی نبود که میمون‌ها به‌کل اون کار رو فراموش کنند.

در نهایت لشلی این نتیجه رو گرفت که خاطرات در هیچ بخش بخصوصی از مغز ذخیره نمی‌شوند. بلکه تمام بخش‌های مغز در ذخیره‌سازی مشارکت می‌کنند که بعدا به اصل ((هم‌ظرفیتی)) مشهور شد. یکی از نتایج این اصل اینه که کپی‌های چندگانه‌ای از خاطرات ما در مغز ذخیره‌ شده‌. و بعضی دانشمندان پا فراتر گذاشتند و این فرضیه رو مطرح کردند که حافظه مثل یک ابر در کل بدن انسان پخش شده و اگر انسان عضوی مثل دستش رو از دست بده در حقیقت توی حافظه‌اش هم اختلال وارد می‌شه.

امروزه علوم اعصاب تعریف مشابه‌ای از حافظه ارائه می‌کنه. نواحی قشری مجزا زیادی در مغز هستند که اطلاعات رسیده از یک مدالیته‌ی واحد رو پردازش می‌کنند. این بخش‌ها شامل هیپوکامپ، قشر انتورینال، آمیگدال، استریاتوم، قشر آهیانه‌ی چپ و نواحی پیشانی میشه.(اسم‌های سختی بود.)

اگر عمری بود سعی می‌کنم نحوه ذخیره شدن حافظه در هر کدوم از این بخش‌ها رو در آینده توضیح بدم.

منبع : کتاب علوم شناختی نوشته جی فردنبرگ