
بهار سگی
سومین کتاب از چالش کتابخوانی طاقچه ۱۴۰۰
کتابی که برنده جایزه نوبل ادبیات سال دوهزار و چهارده شده.
نوشته پاتریک مودیانو نویسنده فرانسوی قرن بیستم.
کتاب با حالتی گنگ شروع میشود…
انگار یک دفعه پریدی وسط واگویه های درونی یه نفر...
یه نفر که تا آخر کتاب به سختی فهمیدم زن است یا مرد!!!??
از اول تا انتهای داستان ما فکرها و درونیات راوی را میخوانیم.
با این حال که راوی شخصیت اول داستان نیست.
شخصیت اول مردی مبهم است که تمام مطالب کتاب حول شخصیت او میچرخد…
فرانسیس جانسن شخصیت عجیبی دارد و در عکاسی به نکات جالبی اشاره میکند.
《 به من گفت، با گذشت سالیان، حقیقتی را که از قبل میدانستیم ولی با بیخیالی یا از روی ترس از خودمان پنهان کرده بودیم، میپذیریم: یک برادر، یک نسخهی دوم، به جای ما در تاریخ و زمانی نامعلوم، میمیرد و سایهاش با محو شدن در ما، ناپدید میشود.》
《گاهی جانسن، از گیاهان، از فاصله بسیار نزدیک عکس گرفته بود. از تار عنکبوت، از پوستههای حلزون، از گلها، از رشتههای علف که دور آنها مورچهها رفتوآمد میکردند. انگار که نگاهش را به جزئیاتی اینچنین میدوخت تا از اندیشیدن به چیزهای دیگر بپرهیزد.》
《جانسن عقیده داشت که عکاس، خود در این میان هیچ است و باید تماماً در چشمانداز محو شود تا به آنچه او - نور طبیعی مینامید-، دست یابد. نوعی از محو شدن که حتی صدای کلیک دکمه رولیفلکس هم هنگام عکس گرفتن به گوش نرسد. اگر به او بود دوربینش را هم محو میکرد که به چشم نیاید. تعبیر او از مرگ دوستش روبرت کاپا، چه ارادی چه از روی سردرگمی این بود که او یکبار برای همیشه در چشمانداز محو شده.》
وقایع داستان به جنگ جهانی دوم و عکاس معروفی به نام رابرت کاپا که شخصیتی حقیقی است مربوط است.
اسم کتاب، بهار سگی ، اشاره به بهار ۱۹۶۴ دارد که اولین دیدار راوی با شخصیت اول رقم میخورد…
دیداری که طی آن و وقایع بعدش راوی بیشتر با شخصیت فرانسیس جانسن آشنا میشود و انگار که ردی عمیق در جان او باقی میگذارد. آنقدر عمیق که بعد از سال ها هنوز آن خاطرات را مرور میکند و به دنبال نشانی از آن آدم ها میگردد.
《بهار سال ۱۹۶۴، وقتی نوزده سالم بود، با فرانسیس جانسن آشنا شدم و امروز تصمیم دارم با تکیه بر اندک دانستههایم، راجع به او بنویسم.》
《هنگام پیادهروی زیر آفتاب شنیدم که با لهجهای متفاوت میگفت: ـ بهار لعنتی. حسی که احتمالاً در این فصل زیاد به او دست میداد》
دوستی راوی با فرانسیس جانسن از جایی آغاز میشود که راوی دوست دارد مجموعه عکس های فرانسیس ژانسن را مرتب و دسته بندی کند.
《این عکسها اهمیت استنادی دارند، چون گواهی هستند بر وجود انسانها و هر آنچه که دیگر نیست》
در نهایت هدف نویسنده از داستان را نفهمیدم و کتاب را به کسی توصیه نمیکنم و به نظرم داستان بی مفهومی بود و نفهمیدم چرا جایزه نوبل ادبیات را برده؟
اما نمیتوانم منکر جذابیت و کشش کتاب بشوم. با اینکه حذب داستان نشدم اما قلم نویسنده انگار نیرویی داشت که تو را تا پایان کتاب همراه میکرد…

کتاب را میتوانید از اینجا دریافت کنید