اینبار درد تا مغز استخوانمان رفته، اصلا نفهمیدیم از کجا خورده ایم، هنوز هم سرگیجه میگیرم وقتی به همه این اتفاقات فکر میکنم.
دلم میخواست همه چیز دروغ باشد، دوست داشتم برگردیم به اردیبهشت امسال و همه چیز درست شود، اما نمیشود.
خیلی ها سعی کردند با ما همدردی کنند اما می دانستیم تنها کسانی که با ما همدردند، خودمانیم. من به این آدمها، به همدردی شان، به همه چیز مشکوکم. آنها از درست شدن همه چیز میگویند، از اینکه همه مثل هم نیستند، از توکل بر خدا. اما همیشه دروغ میگویند، الان دیگر میدانم برای چه آخر حرف هایشان به خواست خدا و توکل بر خدا ختم میشود. می دانم میخواهند بگویند خدانخواسته شما روز خوش ببینید اما من با چشمهای خود دیدم که مردم این شهر با ما چه کردند. عادتشان شده است خراب کنند و خیلی خوب بلدند تقصیر خود را گردن خدا بیندازند.آنها از بی عدالتی خدا میگویند اما خود به وقت قدرت، از خدا هم بی عدالت تر میشوند. این ها حق ما نبود، اما گفتند حقتان است چرا که از جنس ما و هم رنگ این جماعت نیستید.
من دور خیلی از آرزوهایم را خط کشیدم،حالا زندگی کردن را هم به آنها اضافه میکنم. این روزها دیگر حرف کسی را باور ندارم، حرفش را گوش میدهم و پیش خود میگویم دروغ میگوید مثل بقیه. دیگر نمیتوانم به کسی اعتماد کنم. آخ امان از اعتماد و صداقت، امان از فریب و دروغ که ما را به این روز انداخته.
درد تا مغز استخوانمان را سوزانده اما هنوز خندانیم، از شدت درد و از اندک غروری که برایمان مانده.
نمیدانم چه بر سر این مردم آمده و در آینده چه بر سرشان می آید اما میدانم هرچه هست از عدالت خداست.