عروج

امروز که شروع به نوشتن میکنم بیست روزه که همسر عزیزمو از دست دادم...

مهربانترین و خوش خلق ترین و بهترین کسی که در زندگیم داشتم...غم و افسوس از دست دادنش شب و روزمو گرفته و بغضی همیشگی فضای گلومو نوازش میده.

مهربانم دنیای بدون تو تکرار مبهم روزها و سالهاست...عزیزم تنهام نذار و کنارم باش

میخوام عشق به خدا رو وصل کنم به پیرهن مشکیم و نبودنت رو بخاطر خدا و به عشق بچه هات تحمل کنم.میخوام خودمو وقف بچه ها کنم و اونها رو جوری بار بیارم که تو میخوای...تو همیشه با منی و تنهام نمیذاری

من با تو به هر چه میخواستم رسیدم...عزت من به خدا سپردمت...