تنهایی، اقیانوس بیکرانی است که در ساحل وجودم به آرامی میتپد. موجهایش نه خروشان، که عمیق و ساکتاند. در این عمق، صداهای جهان به غریزهای دور و نامشخص تبدیل میشوند؛ مثل نجوای باد از پشت لایههای ضخیم آب.
اینجا، در اعماق تنهایی، خود را نه در آینه چشمان دیگران، که در ژرفای تاریک و صادق خویش میبینم. ترسناک است، چون هیچ پناهی از حقیقت وجود ندارد. اما باشکوه است، چون تنها در این سکوت سنگین است که میتوان آهنگ اصلی روح را شنید.
تنهایی، خلوتگاهی است که در آن، تو شاه، نگهبان و تنها ساکن قلمروی بیمرز هستی. گاهی این سلطنت، سنگینترین بار جهان است.