
گوشی ام را باز کردم. دیدم پانزده تا ویس جدید از مریم دارم. برای خودم جالب بود که وقتی از صبح تا همین یک ساعت و نیم پیش با هم بودیم، این همه حرف ناگفته را از کجا آورده بود.
ویس اول را باز کردم، منتظر بودم مریم مثل همیشه با صدای یکنواختی بگوید:«سلام یاسی. خوبی؟» که معمولا در اول همه ویس ها مشترک است و بعد درباره اینکه مثلا مانتو آبی با طرحهای صورتی رنگش را با کدام شالش ست کند، یا مثلا درباره مهمانی پنجشنبه گذشته که خانه خاله اش رفته بودند چیزهایی تعریف کند یا نمیدانم درباره فیلمی، کتابی چیزی... اما در ویس اول برخلاف انتظار مریم با هیجان زیاد و تن صدای بلند گفت:« یاسی پیام داد.»
راستش مریم آنقدر به این و آن پیام می دهد و این وآن به مریم پیام می دهند و او همه را با جزئیات برایم تعریف می کند، من گم کردم که یعنی چه کسی به مریم پیام داده بود؟ و در ویس بعدی فهمیدم کسی به اسم امیر به او پیام داده بود.
و من داشتم تمام تلاشم را می کرم تا به یاد بیاورم امیر همان کافی نتی سر کوچه شان است یا همسایه طبقه بالایی شان؟! همکلاسی دانشگاهش است یا همکارش در موسسه؟؟ البته خیلی هم نگران این موضوع که امیر را به یاد نمی آورم نبودم چون با شناختی که از مریم داشتم می دانستم همه چیز را از اولِ اول دوباره برایم تعریف می کند.
در ادامه مریم حدس زد که من احتمالا یادم نیاید امیر کدام بود و شروع کرد به نشانی دادن از او و گفت امیر همان پسری است که یکبار جلوی تاتر شهر او را دیده بود، همانی که همیشه مداد توی جیبش دارد... و بعد از من می پرسید یادت آمد؟ و بعد ادامه می داد همانی که موهایش مجعد و بور بود، همانی که چشم هایش آبی رنگ بود و من در این لحظه احتمالا مثل بیشتر چشم و ابرو مشکی ها، در برابر چشم رنگی ها و مو بور ها قیافه ام را در هم کردم و در ادامه مریم گفت که قیافه ات را اینجوری نکن. امیر از آن بور خوب هاست و من خنده ام گرفت که ما چقدر همدیگر را از بریم. مریم همینجوری ادامه داد، چند تا پیام بعدی هم درباره ویژگی های امیر بود، همانی که خواهر بزرگترش آلمان درس می خواند، خانه پدربزرگش منیریه است وهمین طور ادامه می داد و من حتی اندازه سر سوزن چیزی از امیر مو بور و چشم آبی به یاد نمی آوردم.
مریم می گفت حوالی ساعت یازده صبح گوشی اش را باز کرده و دیده امیر سلامی کرده و یک شعر نوشته و پرسیده که او می داند شاعرش کیست یا نه. تقریبا بقیه ویس ها درباره احساسات و عواطف شیرین و معصوم مریم بود.
دلم برای مریم سوخت اما نه فقط برای مریم بلکه برای مریم ها و البته برای امیرها، این امیر را که نمی شناختم اما هر امیری که می داند همه می توانند یک شعر را در گوگل جستجو کنند و در کسری از ثانیه شاعرش را پیدا کنند اما بهانه ای بهتر از این برای آن که پایشان را به زندگی کسی باز کنند پیدا نمی کنند.
آخرین پیام، شعری بود که امیر برای مریم فرستاده بود و شعر این بود:
ای دل ز عبیر عشق کم گو/خود بو برد آنکه یار باشد