نوبهار صدایش می زدند. مادربزرگم را می گویم، نزدیک نود سال سن دارد. توی خانه شان همیشه شکلات های خوشمزه و نخودچی و کشمش پیدا می شود، که بیشتر وقت ها دور از چشممان، آنها را توی جیب مانتو یا کیفمان می چپاند. موهایش تمام سفید است و همیشه از این گوشواره حلقه ای طلا ها به گوش دارد که لاله کشیده شده گوشش گواه این را می دهد که دیگر گوشواره برای گوشش سنگینی می کند.
دیروز خانه مادربزرگ بودیم. مامان و خاله توی آشپزخانه حین اینکه برنج را دم می زدند و نمک و ادویه خورشت را می ریختند، داشتند درباره دایی که می خواهد به دانمارک مهاجرت کند حرف می زدند. شمیم و شبنم، کنار تلویزیون نشسته بودند و تکالیف مدرسه شان را می نوشتند. شمیم داشت از روی متن درس رونویسی می کرد و شبنم داشت ضرب های سه رقم در سه رقم انجام می داد و هر از چندی یک بار جواب های بدست آمده اش را با من چک می کرد ومی گفت:
- بزن 295 ضرب در 143.
و من در ماشین حساب، اعداد را در هم ضرب می کردم و نشانش که می دادم، اَه بلندی می گفت و با پاک کن به جان دفتر ریاضی اش می افتاد.
من روی مبل کنار تخت مادربزرگ نشسته بودم و داشتم کتاب می خواندم. چند خط می خواندم و بعد مادربزرگ صدایم می کرد و برایم جریان خواستگاری خاله زهره را برای بار نمی دانم چندم با آب وتاب تعریف می کرد و آخرش را ختم می کرد به ازدواج دایی و فحش هایی به خودش و پدربزرگ مرحومم می داد که چرا گذاشتند پریسا را بگیرد.
بعد کمی سکوت کرد و من دوباره سرم را روی کتاب برگرداندم و مادربزرگ صدای تلویزیون را زیاد کرد، اخبار داشت گزارشی از یک تیم پزشکی نشان می داد که یک پیوند عضو موفق زده بودند. نفهمیدم پیوند چی و کجا، فقط فهمیدم موفق بود. خبرنگار داشت با مرد نیمه هوشیار روی تخت بیمارستان مصاحبه می کرد که مادربزرگ بدون آن که، مصاحبه را تا آخر گوش کند و حداقل به من مهلت جواب دادن بدهد، پشت هم سوال می پرسید.
- زن داره؟ بچه هم داره؟ خودش هم که روی تخت بیمارستان...
و بعد دیگر گریه امانش نداد تا چیزی بگوید، دستانش را بالا برد و برای همه مریض ها دعا کرد و بعد یک خیرٌلحافظٌ خواند و به جایی نا معلوم فوت کرد. تلویزیون داشت با زن، همان مریض مصاحبه می کرد. زن خوشحال بود وئاشک شوق می ریخت و همه دکترها را دعا می کرد. گفتم:
- مامان نگا کن، اینم زنش. حال مَرده ام که خوب میشه.
مادربزرگ کمی دقت کرد وبعد با حالتی گفت:
- نه. این یکی دیگست.
و به گریه ادامه داد. انگار دوست داشت غمی بتراشد تا اشک بریزد.
کمی گذشت. صدای بچه های توی خیابان می آمد که با هم بازی می کردند. مادربزرگ گفت:
- اینا دخترای مهین خانومن، از دیروزه با گریه و زاری می رن بیمارستان و میان. خدا صبرشون بده...
گفتم:
- مامان جان اینا بچن. دارن بازی می کنن. بخدا صدای گریه نیست.
بعد مادربزرگ، گوشش را از زیر روسری بیرون آورد و دقیق تر گوش داد و گفت:
- تو خوب گوش نمیدی. من صدای پشت و میگم.
نخواستم بگویم، مهین خانم فقط فشارش بالا رفته بود و ما که می آمدیم، دیدم که داشت با عصا به خانه شان می رفت.
مادربزرگ با همان اشک های توی چشمش گفت که آن موقع ها که پایش درد نمی کرده و هر هفته خانه خانم محمدی، جلسه قران می رفته، مهین خانم همیشه برایش جا می گرفته، بعد دوباره گریه اش اوج گرفت و به بالا نگاه کرد و به خدا گفت که مریضی را روی زمین نگذارد و اگر مهین خانم رفتنی است، زودتر خلاصش کند و من دقیقا سعی کردم به همان نقطه که مادربزرگ نگاه می کرد، نگاه کنم و با چشم و ابرو به خدا بفهمانم که مهین خانم حالش خوب است.
من مادربزرگم را خیلی دوست دارم. این را در بچگی نمی فهمیدم. در بچگی فقط می دانستم او یک مادربزرگ است که زورکی لپمان را بوس می کند، اگر بدویم می گوید نشسته بازی کنید، اگر کیک یا بیسکوییت را بدون پیش دستی بخوریم دعوایمان می کند و نمی گذارد آلوهای لواشک نشده توی سینی را که خوشمزه تر از خود لواشک است با انگشت بخوریم. اما حالا که مثلا بزرگ شده ام می فهمم مادربزر خیلی دوست داشتنی است. اینکه با پاهایش حرف می زند و می گوید اگر این پاها من را نمی کشیدند من خیلی وقت ها پیش روی تخت می افتادم، اینکه اگر یک هفته به خانه شان نرویم برایمان غذا می فرستد و بهمان تلفن می کند، اینکه وقتی از مرگ حرف میزند و ما گریه می کنیم، قول می دهد ده بیست سال دیگر زنده بماند، اینکه توی خانه شان از هر چیزی خوشمان بیاید می گوید :« بردار مال تو».
مادربزرگ همه چیزش دوست داشتنی است از دست تکان دادن هایش موقع خداحافظی گرفته تا لبخندها و گرمای دستانش. مادربزرگ به اندازه تمام پنجشنبه ها و جمعه ها و روزهای تعطیل زندگی من چیزهای دوست داشتی دارد.
