ویرگول
ورودثبت نام
Aseman
Asemanتمرینی برای نوشتن و قدمی برای نویسنده شدن
Aseman
Aseman
خواندن ۴ دقیقه·۶ سال پیش

نامه شماره یک


سلام؛

امروز چهارشنبه است و من روی میز آشپزخانه نشسته ام و در کنار انبوه کاغذ های سیاه و مچاله شده در حال سیاه کردن چندمین کاغذ سفید هستم. این نامه را بناست در قطار وقتی که داری با سرعت هر چه تمام از من و این شهر دور میشوی بخوانی اما شک دارم یادت بماند و شک دارم که آن را همراه با پوست پرتقال و قوطی نوشابه و کاغذ باطله های ته کیفت در اولین سطل زباله ای که به آن میرسی نیندازی. نمیدانم این نامه را حالا تو میخوانی یا رفتگری که بوی خاکروبه و توتون میدهد. اما به هر حال مینویسم و میدانم هر طور که باشد این کلمات به گوش تو می رسند.

بعضی چیزها از یاد آدم نمی روند، مثل اولین باری که یادت می رود زیر شعله اجاق را خاموش کنی و غذا ته می گیرد، مثل رنگ نیمکتی که برای اولین بار روی آن نشستیم و میخواستیم حرف بزنیم و سکوت چقدر خوب حرف میزد و ما گوش میکردیم ، مثل تردیه اولین پیتزایی که در یکی از رستوران های کثیف انقلاب خوردیم، مثل اولین نوشابه ای که بدون نی سر کشیدیم، مثل رنگ آسمانی که اولین بار زیر آن به من گفتی «دوستت دارم»،مثل اولین خیابانی که از بالا تا پایینش را قدم زدیم و حرف زدیم. تو میگفتی یک روزی همه رازها برملا میشوند و ما میفهمیم که چرا فلان بیماری که میلیون ها نفر را روی زمین کشت، ما را زنده نگه داشت و چرا ما سوار آن قطاری نبودیم که از ریل خارج شد و آن اتوبوسی که چپ کرد، چرا راننده مست به ما نزد و در نرفت، چرا گوشت فاسد به خورد ما ندادند و در کل یک روز می فهمیم که چرا این همه آدم کنار ما مردند و ما زنده ماندیم و من برایت از آخرین کتابی که خوانده بودم میگفتم و جمله های قشنگ آن را که توی دفترچه نوشته بودم برایت میخواندم و در آخر جمله همیشگی ام را میگفتم که چرا همیشه در همه داستان ها زنی نشانه گرفته می شود که قلبی به پیراهنش سنجاق کرده است و بعد پیاده روی را تبدیل میکردم به یک سخنرانی فمنیستی و از تمام مرد ها بد میگفتم. بعضی وقت ها حس می کنم یادم می رفت که تو هم جزو همان هایی و بی هیچ مکثی ادامه می دادم و تو همیشه به حرف هایم گوش می کردی، البته حالا شک دارم که آن موقع واقعا گوش می دادی یا نه ولی اگر ادای گوش دادن هم بود، ادایش را خوب در میاوردی.

و در آخر برایت بگویم که نمی دانم همه ما سرنوشتمان از پیش تعیین شده یا مثل یک پر با یک نسیم به این طرف و آن طرف می رویم. نمیدانم در تقدیر من نوشته شده که کل این هفته را به بافتن یک شالگردن توسی فکر کنم و تقدیرم بوده که همه عابران پیاده را شکل تو ببینم و دنبال همه شان بدوم و داد بزنم و نام تو را صدا کنم و کسی برگردد بگوید «:خانم مزاحم نشو.» تقدیرم بوده که امروز ناهار خورشت فسنجان درست کنم که حالا باید قاشق قاشق رب انار را توی قابلمه روی اجاق بریزم و در تقدیرم بوده که امروز این جا بنشینم و برای تو بنویسم...

به هر حال من عشق را پی ات روانه کردم و هنوز در کوچه پس کوچه های تهران آواره است، دیوانه ترین غزل ها را برایت سرودم و به دست باد سپرده ام و رنگ دوست داشتن را بر در و دیوار خیابان های شهر ریخته ام و حالا کافی است پایت به تهران برسد و آن وقت است که به هر کجای این شهر که چشمت بیوفتد مرا میبینی و مرا میشنوی و مرا حس میکنی.

از طرف آسمان

دلنوشته
۱۳
۵
Aseman
Aseman
تمرینی برای نوشتن و قدمی برای نویسنده شدن
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید