ویرگول
ورودثبت نام
Aseman
Asemanتمرینی برای نوشتن و قدمی برای نویسنده شدن
Aseman
Aseman
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

نامه شماره پنج


سلام

امروز صبح با صدای زنگ در از خواب بیدار شدم. شیرین بود، دختر همسایه پایینی مان که دو سالی می شود دانشگاهش تمام شده. لپ هایش گل انداخته بود و روسری اش را شل تر از همیشه سر کرده بود. کمی حال و احوال کرد و بعد چشمکی زد و به جیبش اشاره کرد. من که سر صبحی حوصله این کار ها را نداشتم، به زور سعی کردم لبخند طبیعی بزنم و در حالی که اصلا برایم مهم نبود، خودم را طوری نشان دهم که یعنی دوست دارم هر چه زودتر بدانم توی جیبش چی دارد؟!

کارت عروسی بود، آن را به سمت من گرفت و گفت امشب هم حنابندون است و بعد آنقدر با هیجان برایم از حس عروس شدن گفت. بعد کلی از داماد تعریف کرد، که کار درست و درمانی دارد و سر به زیر است و گویا حاضر است زندگی اش را بدهد تا شیرین را خوشبخت کند و جوری اصرار کرد که به جشن بروم که دلم نیامد توی ذوقش بزنم و قبول کردم.

شیرین عقد کرده و من او را محکم بقل کردم و از ته قلب برایش آرزوی خوشبختی کردم. به نظرت این مجرد هایی که از شنیدن خبر ازدواج کسی ذوق می کنند و تبریک می گویند و آرزوی خوشبختی می کنند، این را از صمیم قلب می گویند یا اینکه کلمات را سپر می کنند تا کسی نفهمد که به حال عروس و داماد دارند حسودی می کنند و سوال اصلی اینکه آیا واقعا باید به کسی که ازدواج می کند حسودی کرد یا نه ؟

من اگر ازدواج کنم حتما طی نامه ای برایت می نویسم که یک خانم متاهل حسودی کردن دارد یا نه، تو هم اگر زودتر از من ازدواج کردی و یادت ماند، برایم از حس یک مرد متاهل بنویس.

به نظر من یک دختر مجرد خوشحال، که غذایی روی اجاق ندارد که بخواهد نگران سوختنش باشد، که گرد و خاک روی میز پذیرایی برایش اهمیتی ندارد، که مجبور نیست در میوه فروشی گوجه های سالم را از خراب جدا کند و توی کیسه خریدش بیندازد، دختری که می تواند در یک جمع دوستانه به چیزهای نچندان خنده دار، بلند بخندد و می تواند ساعت ها خودش را وقف کاری کند بدون آنکه کسی جرات کند به او چیزی بگوید، حسودی کردن بیشتری دارد.

من از بچگی هر وقت در آخر حنابندون عروس حنا را جلویم می گرفت فکر می کردم شکلات است و آن را توی دهانم می گذاشتم و بعد که مزه اش در می آمد یا نسترن محکم می زد به دستم و قیافه اش را در هم می کرد و می گفت:« یاسی حناعه» و من تازه می فهمیدم این حنا بوده و کلی می خندیدم و حنا را از دهانم در می آوردم. امشب دوباره این اشتباه را تکرار کردم و این بار مجبوری حنا را قورت دادم.

حالا یک ساعتی می شود که به خانه آمده ام و ساعت حوالی یک نیمه شب است. بعد از سه چهار ساعت صاف ایستادن، درست نشستن، لبخند زدن به ناشناس ها و کف زدن های مکرر، حالا خموده و قوز کرده وسط پذیرایی نشسته ام. آن کفش های پاشنه بلند را هم تا در خانه را باز کردم انداختم بالای کمد تا فعلا ریختشان را نبینم. حالا پاهایم کمی گز گز می کند و بوی اسفند و صدای آهنگ همسایه پایینی دارد اعصابم را خورد می کند و نمی گذارد افعال را درست بنویسم.

به هر حال فکر نکن عروسی شیرین را بهانه کردم که تشر بزنم، نه. من دارم تلاش می کنم تا معنای تنهایی را عوض کنم. تنها، کسی نیست که شوهر نکرده، کسی نیست که پول لباس هایش را خودش می دهد، تنها کسی نیست که شب ها صدای بمی بهش شب بخیر نمی گوید، وقتی سردش می شود کسی نیست که کت یا کاپشن گرمی رویش بیندازد، بلکه تنها ،کسی است که با خیال درآمدن از تنهایی، زیر بار ازدواجی رفته که حالا باید برای دقیقا هر کاری اجازه بگیرد، کسی است که باید مدام به فکر این باشد که شوهرش برای چه کسی پشت تلفن لفاظی میکند و وقتی به صفحه گوشی نگاه می کند چه چیزی میبیند که لبخند مرموزی به لب هایش می آید و تنها کسی است که هنوز نفهمیده خودش برای خودش کافی است.

نامهعروسیازدواجعاشقانه
۱۳
۳
Aseman
Aseman
تمرینی برای نوشتن و قدمی برای نویسنده شدن
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید