
سلام
امروز حالم خیلی خوب است. صبح با خانم مشاور حرف میزدم، می گفت آدم هایی که روزی بهت بدی کردند را ببخش. می گفت اگر آنها را نبخشی، ذهنت گوشه خوبی از قلبت را خالی می کند و در اختیار آنها می گذارد. می گفت برای آدم های به درد نخور، چای دم نکن، بلند شو، دم در بایست، کفش هایشان را جفت کن و از همان لبخند زورکی ها تحویلشان بده تا زودتر بروند.
می گفت با آب سرد حمام کن و زیر دوش آواز شاد بخوان و من امروز حمام یک ربعی را یک ساعت و نیم طول دادم چرا که آهنگ شاد یادم نمی آمد و هربار دهن باز میکردم آهنگی شاد بخوانم، میخواندم " سحر ندارد این شب تار" و بعد آنقدر اشک می ریختم که سردی آب میان گرمی اشک هایم گم می شد.
خانم مشاور می گفت به هیچ چیز و به هیچ کس فکر نکن و من از آن روز که دارم تلاش می کنم به هیچ چیز فکر نکنم مدام یاد آن روز برفی می افتم که ما اولین دو نفری بودیم که روی برف های تمیز خیابان پا می گذاشتیم. روی ماشین ها قلب می کشیدیم و شماره ها و جمله های الکی می نوشتیم. یادم می آید روی یکی از شیشه ها نوشتیم" عاشقتم، از طرف وندا" چرا به این فکر نکردیم که شاید صاحب ماشین یک خانم باشد، ولی فکر کن اگر صاحب ماشین مرد باشد و نام همسر یا معشوقه ای چیزیش وندا می بود، چقدر قشنگ می شد و چه روز خوبی را شروع می کرد، با این فکر که وندا از کجا تا کجا آمده و یک عاشقتم نوشته و رفته. اصلا چه شد که از بین این همه اسم وندا را انتخاب کردیم ؟!
یادم می آید خیلی وقت ها پیش کسی به من پیام داد و گفت، " سحر ، قرارمان ساعت چند؟" و من نمی دانم چرا گفتم " همان ساعت 18 " و حالا من سال هاست عذاب وجدان جوانی را دارم که معلوم نیست کجا و تا ساعت چند منتظر سحر مانده بود. بعضی وقت ها برای این که گناه خودم را بشورم می گویم شاید اگر این سوال را از خود سحر می پرسید، او بهانه ای چیزی میاورد و بچه مردم را دلسرد میکرد.اینطور حداقل فکر میکند سحر دوست داشته بیاید و مشکلی چیزی برایش پیش آمده و نتوانسته بیاید. یا بعضی وقت ها به این کسانی فکر می کنم که پشت در دستشویی های عمومی مینویسند " دوستت دارم" و دوست دارم بدانم که دقیقا آن طرف منظورش به چه کسی بوده؟! واگر خود آن طرف بداند کسی برایش پشت در همچون جایی همچین جمله ای نوشته خوشحال می شود یا نه؟! تو تا به حال به این فکر کرده ای که کسانی که زیاد روزنامه می خوانند و اخبار دنبال می کنند شاید منتظر خبری از کسی هستند که راه ارتباطی با آنها ندارند. یا تا به حال فکر کرده ای که دو تا سنگ با فاصله حدودی یک و نیم متر هیچ چیزش شبیه دروازه فوتبال نیست. یا این ماشین هایی که گوشه بزرگراه ها چپ میکنند داشته اند کجا می رفتند که چپ کرده اند. خسته ات نمی کنم ولی من هر روز به میلیون ها چیز مثل این ها فکر میکنم و آنقدر فکر میکنم تا چیزی مثل صدای زنگ یا کسی که نامم را برای چندمین بار با عصبانیت و صدای بلند تکرار می کند من را از فکر بیرون کند و ببینم تیتراژ پایانی سریال مورد علاقه ام در حال پخش است و تازه یادم بیاید که تا نیم ساعت دیگر باید آشغال را ببندم و تولد فلان کس را تبریک بگویم که جز من کسی را ندارد.
دیوانه ترین غزل ها را و رنگ دوست داشتن و همه و همه را لای کتاب ها گذاشته ام برای همان عاشق و معشوق های خیالی و حالا هر جمعه می روم کوه و نامه ها را با صدای بلند می خوانم تا شاید پژواک صدایم به گوش تو برسد و من هر راهی را برای رساندن این کلمات به گوش تو امتحان میکنم.
از طرف آسمان ?