ویرگول
ورودثبت نام
Aseman
Asemanتمرینی برای نوشتن و قدمی برای نویسنده شدن
Aseman
Aseman
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

من آرام گریه می کنم...

عکس از پیج graphic_post_insta
عکس از پیج graphic_post_insta


فکر کنید در یک مهمانی خانوادگی، در جمعی از دوستان، در کلاسی از مدرسه و دانشگاه یا هر جایی که باید موفق، قوی و مهربان و سرحال به نظر برسید، گریه تان بگیرد.

اول بغض به گلو و به مغزتان فشار می آورد، صورتتان مچاله می شود و چشم هایتان قرمز می شوند و طوری اشک می ریزید که انگار مغزتان برای مدتی طولانی در رنج و غم خیس خورده و حالا دارد نم اضافی را پس میزند.

من، کلاس دوم دبستان، هر وقت که بابا و مامان بحثشان می شد، می رفتم توی اتاق در را می بستم، پشت در می نشستم و از همین گریه بی صدا ها می کردم.

کلاس پنجم دبستان کتاب علومم را جا گذاشتم و معلم برایم منفی گذاشت و سرم داد کشید ومن در حالی که نگاه همه آنهایی که بر میگشتند تا ببینند، کسی که دارد تحقیر می شود چه شکلی است، را تحمل می کردم، بی صدا گریه کردم.

سال بعدش زیر میز بیسکویت می خوردم که همین داستان تکرار شد.

کلاس اول دبیرستان، معلم شیمی ام، حین درس دادن مسائل استوکیومتری، در ماژیکش رابست، به من مستقیم نگاه کرد و گفت:« خنده های تو کی تموم میشه؟» و من با لبخندی خشک شده روی لب هایم دوباره بی صدا گریستم.

سال اول دانشگاه، سوار تاکسی که بودم، پشت چراغ قرمز، برای مادر و پسری که روی جدول های سبز و سفید رنگ کنار خیابان نشسته بودند و برای ناهار نان بربری با نوشابه می خوردند بی صدا اشک ریختم.

کمی گذشت یک ویروس که انگار در یک مسابقه، که هر کسی تعداد بیشتری آدم بکشد با جایزه چند صد میلیون دلاری شرکت کرده باشد، مادربزرگ ها وپدربزگ ها، عمو ها و خاله ها، رفیق ها و نارفیق ها، آدم حسابی ها و به درد نخور ها را بی هیچ چون چرایی، بی رقیب داشت از پا در میاورد و من برای همه آنهایی که مردند و همه ما به ظاهر خوش شانس هایی که زنده ماندیم و باید شاهد و متحمل رنج های بعدی باشیم هم باز بی صدا گریستم.

درچشم های من هر از چندی یکبار سدی پر آب می شکند و من روزها و شب ها، مهم نیست کجا، مهم نیست اگر موسیقی غمگینی پخش باشد یا نباشد، کسی مادام ضجه زدن من را در آغوش بگیرد یا نگیرد و مهم نیست دور و اطرافم از قریبه هایی که در ذهنشان جام خون آلود نفرت از من را سر می کشند، پر باشد یا نباشد، من دیگر یاد گرفته ام که هر جا تحملم تمام شد، بغض گلویم را فشرد و درد روزگار بر من چیره شد، اشک بریزم.


اشکبغض
۲۰
۸
Aseman
Aseman
تمرینی برای نوشتن و قدمی برای نویسنده شدن
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید