
چند وقتی میشود که به بهانهای آمدهام روستا، پیش مادربزرگ. راستش را بخواهی بعد از تو بود که آدمها دلم را زدند، دیگر کسی را به جان نخواندم، نتوانستم در جمع دوستانهای چرند بگویم و با صدای بلند بخندم، شبها دیگر تا سرم را روی بالش میگذاشتم خوابم نمیبرد و این آخریها طوری شده بودم که با آهنگهای شاد هم میتوانستم گریه کنم. حرف هایم جوری شده، طبع شاعری گرفته و صدایم بوی غربت و بیکسی میدهد.
راستش کار این روزهای من شده دل را به دریا زدن. میروم، سوار یک قایق می شوم که نمیدانم چرا هر طوری سوار میشوم پاچههای شلوارم خیس میشوند، بعد پاروی چوبی را به دست میگیرم و بعد به لبه ساحل میزنم و قایق را هل میدهم به سمت آب، بعد چندبار پارو میزنم و منتظر میمانم تا ببینم باد امروز مرا به کدام سو روانه میکند. گاه میزنم زیر آواز، اینجا شاید تنها جایی باشد که از عشق خواندن جایز است. ترانههای غمگین میخوانم، شعر "ترسیدن ما چون که هم از بیم بلا بود/ اکنون ز چه ترسیم که در عین بلاییم" را با تحریر شجریان میخوانم و بعد گوشه چشمم تر میشود و بعد شروع میکنم به نوشتن روزانهام:
به وقت دریا- روز 74ام
این جا زمین رنگ آسمان را میدهد. اینجا صدای آب، بوی خزه و حس هم آغوشی با دریا، جای دود و ترافیک و گزاف گویی آدمها را خوب پر کرده، پاییز زودتر از موعد میرسد و زودتر از موعد شاخه درختان را لخت میکند و رنگ دلتنگی و دلواپسی را به جنگل میپاشد.
گاهی برای مرغان دریایی شاملو میخوانم و هر بار به آنها میگویم که تو چقدر خوب شعرهایش را میخواندی و به این فکر میکنم که اینها را واقعا شاملو به تنهایی گفته یا تو دیکته میکردی و او مینوشته؟ به هر حال من به اسم فراموش کردن تو اینجا هستم ولی حالا همه چیز بیشتر تو را یاد من میآورد، از حرفهای مادربزرگ و بوی هیزم تر و برگ درختانی که میریزند گرفته تا همین دریا و آبی آسمان و همین پاییز که در راه است.