ویرگول
ورودثبت نام
یوسف
یوسفهیچ
یوسف
یوسف
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

کاغذ برای من آینه ست

میدونی من از چی بیشترین وحشت رو دارم؟ شانستو با چندتا حدث امتحان کن. دلقک های ترسناک؟ آره خب اما نه اونقدر. مار کبری؟ نه، مگه دارم تو آفریقا زندگی میکنم! تاریکی؟ ای بابا، مثل این که هیچوقت شخصیت منو درک نکردی. از چیزی که بیشترین وحشت رو دارم حسِ تنهایی عه. اشتباه نکن! من از تنهاییم لذت میبرم، اما این که احساس کنم لحظه ای قراره تنها بشم وحشت دارم، میفهمی چی میگم؟ از این که وقتی از خلوتم میام بیرون و کسی منتظرم نباشه. از این که هیچوقت کسی نباشه. شاید هم هیچوقت این اتفاق نیفته، اما چون نمیتونم آینده رو پیشبینی کنم میترسم. لحظه ای که این حس سراغم بیاد دست و پام رو گم میکنم، به آشنا و غریبه پناه میبرم تا بتونم خلافش رو ثابت کنم و واقعا از خودم شرمنده میشم. از دم دست ترین آدم ها میخوام که کنارم باشن، به هر قیمتی شده سعی میکنم که نگه شون دارم تا اگه دوباره اون حسِ کذایی برگشت بتونم چیزی برای مقابله باهاش داشته باشم.

ابراز احساسات با کلمات اصلا ساده نیست، نیاز داره به تمرین مداوم، تنهایی و غمِ زیاد. میبینی چقدر خوب احساساتم رو روی کاغذ میارم؟ نمیخوام چیزی بگم که از خودم خجالت بکشم، یا به خودم افتخار کنم، نمیخوام کارهام رو توجیه کنم، نمیخوام به کسی درس بدم، صرفا میخوام احساساتم رو به این تیکه کاغذ بفهمونم.

هرچقدر بیشتر بنویسم احساس میکنم حرفه ای تر شدم و حس بهتری میگیرم. اما یه جایی می رسه که جوهر مغز تموم میشه اما من باز اصرار میکنم به نوشتن؛ مثل وقتی که تنهام و اصرار میکنم به تنها نبودن. شاید بعضی اوقات نباید جنگید، باید دست روی دست گذاشت تا ببینی زمان چیکار میکنه. بعضی چیزها به زور اتفاق نمی افتن و از کنترل تو خارجن. پس چرا خودتو عذاب بدی؟ آروم بگیر، بشین و از گذرش لذت ببر.

اگه من بتونم شخصیت خودم رو بروز بدم معنی ش اینه که آدم قوی ای هستم یا...، نمیدونم جوهر مغزم ته کشید. شاید چند وقت دیگه که گرفته بودم بیام.

کاغذ
۶
۰
یوسف
یوسف
هیچ
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید