دست خارج شد، از جو سیاره ش. انگشتش لغزید، بین دانه های برف. نگاهش مضطرب تر، حتی از قبل. اما برخورد، توک انگشتش، به انگشتم.
لمسش کردم،
میان ستاره ها، ستاره ای تازه پیدا کردم.
بودیم از هم دور، چشم هایش پر از خون. رگ هایش پر از اشک؛ پر از گرمای من، دست هایش اما.
گفتم سفر کن به اینجا، پیش من باش.
گفت دخترِ غم ها، تحملِ شب را ندارد.
گفت سفر کن به اینجا، پیش من باش.
گفتم پسرِ تاریکی، تحمل برف را ندارد.
خلا بود بین ما، خلسه ی روحِ ما نا آرام اما، طلب پیدایش میکرد و پیدا نمیشد، با این که نزدیک بود.
میشکند درهم، روحم را تنهایی. خود تکه خرده هایش را جمع میکند، کنار هم میگذارد و دستی پر مهر بر سرش میکشد، اما باز هم در انزوا به جنون میرسد، باز هم بی هیچ رحمی، میشکند.
نکردم پیدا مسافری خوشحال در این سیاره ی شب، نشد کسی ساکن و فقط، روحِ خسته ی من بود و صبر. آخر آنقدر انتظار میکشم، که همین انتظار مرا میکشد.
مشغول بودم، برگ های سرخِ رز را از هم جدا میکردم، یکهو رز سفید شد. بالای سر، دستی پر از تگرگ. آب میشد، تگرگ های روی گونه ام و او فکر کرد، اشک است.
خواست ساکن شود، گفتم به خاطر من نیامدی.
پشیمانی، بد دردیست. درد نیست شاید، بد غمیست. ندیدم پشیمانِ نالانی را، اما یافتم تا دلت بخواهد، نادمِ ناراحت را. برمیگشتم به گذشته و هیچگاه صبح را نمیخوابیدم، ای کاش، ای کاش بر میگشتم. نبودِ راهِ برگشت پشیمان میکند آدم را، پشیمانی غصه دار میکند آدم را، غصه تنها میکند آدم را، تنهایی جدا میکند آدم، از آدم را.
مثل این که دخترک نداشت واقعا، طاقت شب و جمله هایش را، همانجا، خاکش کردم، کنار باغچه ی رزها.
آرزو دارم، از ته قلب، پس بگیرم حرفم را؛ سفر نکن، پیشِ من نباش، همان دور هم،
خوب میکند حالم را.
پشیمانم و خب، تنها.
میان ستاره ها؟ کهکشان من خالیست.
حتی متروک، سیارات. حتی خاموش، خورشیدِ بزرگ. حتی خاموش، زیرِ خروار ها خاکِ رس.
برف ها کجا رفتند؟ خورشیدی نیست که آب کند، الماس هایش را. سیاره نیست، فقط منم؟
آنقدر غرقِ صحبتم، که نمیکنم پیدا همصحبتم را. آنقدر میکشم انتظار، تا برگردانم، همصحبتم را.
آتشی در دل شب میزنم، نوری از وجود این زمین پیدا میکنم، آنقدر غم میسوزانم، تا پیدا کند، اگر میگشت، سفینه ای،
من را.