چیه این آدمیزاد، واقعا؟
چه موجود عجیبی؛ اینجاست که دردو حس کنه، زجر بکشه، خوشحالی و لذتو تجربه کنه، غمو حس کنه،حتی با این که فقط یه حسه با تموم استخون های بدنش، با قفسه سینهش، با پوست و گوشتش حس کنه.
توده ای از افکار تووی سرش و زیباییِ حسِ تنهایی.
مثل این میمونه که همه ابزارها رو بهش دادن، تمامی فرصت ها رو در اختیارش گذاشتن تا فضای خودشو بسازه، اتمسفر خودشو با تصمیمات و انتخاب هاش طراحی کنه، تجربهش رو با زمانِ روز، موسیقی، مکان و تمام چیزا بسازه و خاطرهی زنده بودنش رو با اون تجربه، تجربه کنه.
زنده بودن نه برای همیشه، فقط برای چند لحظه؛ بعد از اون چند لحظه هم، خاطره رو بسپاره به دست گذشته، چون خودمونیم، چه امانت داری بهتر از گذشته؟