تیک و تیکِ شماره ش داخله سرم، صدای تموم شدن ثانیه ها، روحِ شکستهمو به زمین میکوبه. میدوئم توو این جاده ی سیاه و مه گرفته ی متروکه.
وجود درخت های کاج سال ها پیش اینجا رو ترک کردن، خودشون موندن بی هیچ حسی.
زمین خیسه اما نه از بارون، قطره اشک های شور تنِ زخمی جاده رو بیشتر عذاب میده.
ردِ اشک ها رو میگیرم و میدوئم.
فقط میدوئم،
امیدوارم هنوز برام زمانی مونده باشه.
اگه بینِ توده های مهِ، راهِ دیدنِ هاله ی نور واسم بمونه، اگه سردیِ هوا تنه گرما رفتهمو ندزده، اگه یکم تند تر بدوئم، بهش میرسم.
این افکار، این بیش از حد فکر کردن ها به این افکار سرعتم رو کم میکنه،
حالا باید دنبالش بگردی اما،
چرا از اول گذاشتی که بره ؟
تداعی میشن تووی ذهنم، حرف های ظالمانهم، خنده های مسموم و نیشخند های زهرالودم.
تداعی میشن تووی ذهنم، نگاهِ معصومانهش، اشک های زلال و بغضِ خالصش.
میتونم بهش برسم، میتونم واست توضیح بدم،
صدای فریاد هام رو میشنوی؟
الان نیست، دلم هم براش تنگ نشده،
شاید تظاهرِ عاشقی ازم بپرسه، پس چرا دنبالش میگردی؟
اما من نمیتونم جواب بدم، نمیتونم بهش بگم؛ فقط واسه ی این که نمیدونستم وقتی بره، جاده خالی میشه و من تنها.
اونقدری صدای خاکستری رنگ و عمیقش تووی عمق وجودمو طی این روزها رووی وجودم رخنه کرده بود، که حواسم از محیط پرت شد، کسی رو ندیدم، رفتنِ مسافر ها رو ندیدم، از بین رفتنِ کاج ها رو ندیدم.
میگردم تا چیزی رو پیدا کنم، میگردم تا به یه چیزی برسم، اگه تهِ همه ی دویدن هام ایستادنِ ابدی باشه چی؟
قراره با این حرف ها از پا در بیام.
وقتی دومینوی اگه تووی سرم رها شد، برجِ تمام باور هام ریخت.
اگه وانمودِ من به دوست داشتنش نباشه و،
به دوست نداشتنش باشه چی؟
چرا باید دوست نداشتنو وانمود کنم، در حالی که هر لحظه تووی سرمه؟
منی که تمام احساساته این منظومه درونم غرق بود، الان مویرگ های وجودم داره پاره میشه از بی حسی.
خورشید کجاست؟ نور به کمکم بیا. چرا هی تاریک تر میشی. چرا کسی صدای فریاد هامو نمیشنوه.
یک آن،
پلک زدم؛
دیدمش، جلوتر ایستاده. سرم شروع به لرزیدن کرد و کاج ها ایستادن. تنم آروم گرفت و بارون مه رو شست. چشم هام خیس شدن و نور تووی صورتش افتاد.
دستمو دراز کردم،
توکِ انگشتم رو جلو بردم،
توهم بهم گفت فقط یه کاجِ مرده ی دیگه ست.
تمام این مدتی که نشسته بودم و میدوئیدم تووی جاده ی داخلِ ذهنم برای رسیدن، فقط همین چند ثانیه گول خوردن وجودم رو از نو ساخت.
ادامه ی مسیرم رو ادامه میدم،
سمتِ بعدی ای که دست بهش دراز میکنم، قراره تو باشی، نه هیچ درختِ مرده ی دیگه ای، فریاد هام رو میشنوی؟
درخت ها رو پس میزنم، از بین چاله های شور و سیاهِ ژرف میگذرم،
تیک و تیکِ شماره ش داخله سرم، صدای تموم شدن ثانیه ها، تند تر از قبل میکوبه.
اگه من توو تنهایی اینجوری جنون به سرم میزنه و برای رسیدن دنبالش میگردم، چجوری اون میتونه به مقصد تنهاییش فراره کنه؟
طی شدن خط های سفید رنگ جاده که داخل مه زرد شدن رو حفظ میشم، جملاتِ آخر از آسمان پایین و با هجوم، به سمتِ روح من میان.
بند بند نوشته ها با سرعت و غضب دنبالم میکنن، تیک و تیکِ شماره ش داخله سرم به دیوانگی میرسه،
من پیداش میکنم، قول میدم پیداش کنم،
صدای گریه هام رو میشنوید؟
حتی چشم هام دیگه جایی رو نمیبینه، اما این اطراف آشنا به نظر میرسن، فکر میکنم، فکر میکنم اینجا کجاست،
اینجا که،
اول جاده ست.
صدای تیک و تیکِ شماره ش قطع شد،
جملات خنجرهایشان را از غلاف بیرون آوردن و تنم رو باز کردن،
روحم پر زد و از بالای جاده رفت.
من اینجا موندم، بی هیچ حرف و زبونی. وقتی چشم هام رو در آوردن تازه دیدم.
جاده ی پر از من،
پر از کاج های مرده.