بادِ سرد می وزه ، دهکده بیدار شد و نجار نبود . همه ی درها باز میشن ، خانهها خالی ، محیط پر . همهمه ها گوش هارا کر میکند . مردم اعتراض میکنند و دهدار حتی جرأت بیرون زدن از خانه را ندارد . با کمی دقت میشه ذهن هارا خوند ، باید از اینجا رفت . حرفهای دیروز نجار توی سر ها میپیچه .
“ این زالو ها … هیچوقت واقعا بهشون فکر نمیکنم . هیچ اهمیتی نداره که مفهوم ندارن ، فقط میگمشون ... باید از سرِِ من بیرون برن ، برید … به یکی دیگه بچسبید .”
کشیش امروز هم به میدون اومد . کتابش رو درآورد و حرف زد . زنها ، دست هاشون رو بالا میبردند و با اشک ، دعا میکردن . مردها ، گوشه می ایستاند و فقط به آسمان خیره میشدند ، اما هوا تاریک تر میشد . در چشمهای آسمان میشد دید ، ’ شیطان امشب هم... می آید ’ .
“ شاید هیچ معنی ای … نداره . تاحالا بهش فکر کرده بودی ؟ فکر کن تو … بیهدف اینجایی … کسی تورو انتخاب نکرد … شاید توی آسمون یه فاحشه باشه ، که بیهدف عمل میکنه. ”
بارید ، کتابها خیس شد . به محل نجار رفتند و تمام اسبابش رو وسط شهر آوردند .هوا تاریک میشد و آسمون سردتر . با دستانش آتش رو روشن کرد و عقب کشید . مردم دور تا دور آتش . از شعله ها بیرون می چکید ، ’ امشب هم … شیطان میاد ’ .
“ شیطانِ این دهکده منم … بیاید و باور کنید … باور نمیکنید ؟ همین جنگل پشت زندگی میکنم ... باور کنید … من میوه ی فاسده شده ی گناهانتون نیستم ، من خودِ شمام … که بوی تعفن میدم .”
روشنایی آتش رو سیاهیه باران از بین میبره ، کم کم . هوا به سیاهیِ مطلق میرسه . محیط خالی میشه و راه باز . ما امروز آدمهای خوبی بودیم ؟ نمیدونم ، بهتره بخوابم .
“ شیطان همیشه میاد ، برید … جایی که اون نباشه . احساس آرامش رو میتونم … داخل سرم ... حس کنم ، از دور . ”
بادها سردتر از دیروز ، می وزند . برگها از نریختن سیاه شدند . آسمون هنوز غمگینه و میباره . دهکده بیدار شد ، کشیش نبود .