روزنه های تاریکی بین این همه نور داره مسیر رو نشون میده ، بهم گفت برو جایی که کسی حاظر نشه بره. قدم قدم آروم به سمت دریچه ی پرتاب میرم و اوج ارتفاع رو تماشا میکنم. ترس وجودم رو میگیره اما پرش بهم جرئت میده، جرئتی که حس زنده بودنم رو بیدار می‌کنه و به جنونم معنای وضوح می‌بخشه. اما یه سوال از تو، انتخاب میکنی که بپرم یا نه؟
میپرم، بین رعد و برق های رعشتناک و تاریکیِ ترسناک شب و موسیقیِ حماسه وارِ ضدقهرمان ها سر میخورم و سقوطم اوج بیشتری میگیره. از این بالا میتونم همه چیز رو ببینم. ستاره های در حال مرگ، زحل، ساختمان های چندین طبقه، برج های تجاریِ خاک گرفته. باران دیوانه وار می‌تازد، انگار که با سقوطم مسابقه گذاشته و تلاش بر پیروزی دارد، چاله های شهر راه پر میکند و از سرعت زیاد من خشمگین می‌شود ، سیلش به راه می افتد. هرچه پایین تر میرم موسیقیِ سیاه رنگ و غمگینِ مرگم با ریتم آرام تری پیش می‌ره اما به شکوه و عظمتش اضافه میشه. این ارکستر بی نظیره.
نمیپرم. هاله ی حبابیِ دور شهر به من اجازه ی ورود رو نمی‌ده، من گیر کردم. من لا به لای این جاده ی پلاستیکی گم شده م و ساکن مانده‌م. از این بالا همه چیز را میبینم و انگار هیچ چیزی ندارم. من دور از قطرات باران و در امنیتِ کاملم، من دور از هر ترس و خشمی هستم و آرامم. ای کاش، می‌پریدم.
از کلمه ی شاید متنفرم، کلمه ای که هیچوقت با قطعیت توضیح داده نمی‌شود، کلمه ی شیطانی ای که شنونده را در بین دو راهیِ شک قرار می‌دهد، کلمه ای که نویسنده از صحتش اطمینان ندارد، کلمه ای که بین دو سمتِ قله ی کوه معلقِ.
گاهی اوقات بپر. از شبِ سیاه نترس، از ترس ها نترس، از وحشت نترس، از پریدن نترس. باید اونقدر بپری و اونقدر بمیری تا سقوط بخشی از وجودت بشه، باید اونقدر با قطره های چالاک و مریضِ باران هم مسیر بشی تا مسکون در جاده ی از راه افتاده نشی. باید فکر کنی، باید به کلمه ها فکر کنی، باید دنبالِ چیزی بزرگتر از خوندن باشی.
تو فکر میکنی نپریدی؟ این توهمه. بارِ اول که پریدی سقوطِت منجر به مرگت نشد و قوی ترت کرد، اصلا به پاراگراف سوم فکر هم نکردی و بعد از فقط تصورش بهت حالت تهوع دست داد. یعنی چی که فقط یکجا بمونم؟ میبینی، این ذاته درنده و بی رحمه توعه که مثل یک عقابِ خاکستری و بیدار داخل تک تکِ حروف سقوط رخنه کرده. زمین از تو قوی تر نیست، با سقوطی مرگبار تر از هربار مرگت بهش نشون بده.
بهم گفت زندگی تاریکه، پر از اشکال و تناقضه، مثل اقیانوسی طوفانی نابود کننده ست، ولی تو باید کوسه ای خونخوار تر از وجودِ اقیانوس باشی. به من گفت و تکرار کردم، من گفتم و من تکرار کردم، من این هارو با خودم مرور کردم، من با هر ترس یک قدم به دریچه نزدیک تر میشدم، من لبخندِ فریبنده ی ارتفاع رو داخلِ اعماق قلبم حس میکردم، من لحظه ی برخوردم با خاک را احساس میکردم، من، خالی شدنِ زیر پاهام رو احساس کردم.
