قرغم بین ارواح ، سرگیجه دارم و حروف رو ، جا به جا میگم . چشم هام رو کم نوری میزنه که نمیبینم دارم کجا میرم . نمیدونم توی عمق، کودکیتم یا داخلِ اوج بزرگسالیم . اما اهمیت رو فراموش نکنم ، ما از حال دوریم .
دودِ خاکستری رنگ از بدنم بیرون میزنه و سینه م روی هوا معلق میشه . اما کافی نیست ؛ بازم حبس میکنم . لب هام بینِ اشک ها دست و پا میزنند و چشم ها ، در آرامش ، به هیچ چیز فکر نمیکنند . الان وقتِ پروازمه ، ولی دود از من بالاتر حرکت میکنه .
شنایِ بین اشباح شهر توهم به انضمام پیدا کردنِ یک لبخند ، تنها چیزیه که بهم احساس آزادی توی این زندانُ میده . دیوارها رو هُل میدم به اطراف ، جاده بازتر میشه . خاکستر دور دست هام پیچیده و نمیزاره سردم بشه ، اما من دارم میسوزم . نفسم تنگ میشه و دهکده کمرنگ ، مثلِ فیلم های کهنه ، مثلِ آدم های جدید .
روزنه خوشحالی رو توی پایان مسیر میبینم ، عجله میکنم برای رسیدن بهش . نباید عجله میکردی ، توی این سرزمین . چرا نرسیدم ؟ پاهام می ایستن و اجازه ی حرکت ندارم . دست هام قطار رو میبینه که داره صحنه رو ترک میکنه بدون ما و در هوا ، لَه لَه میزنند . قطار سوت میکشه و محو میشه .
می افتم روی صفحه ، اطرافم خالی شده ؛ خستگی م هم خسته شده و رهام میکنه . آخرین تماشاگر رو میبینم که یک قطره اشک میریزه و بدونِ کف زدن ، میره . قلبم از کار افتاده ، مغزم تند تند میتپه ، روحم روانش رو گم کرده و الان ، سنگین تر از کالبدم شده . اما من هنوزم مجبورم ، به ادامه ی این تئاتر .