روی صخره نشست کنارم. شبیه کسایی که تابه حال میشناختم نبود، غریبه بود. پاهاش رومثل پاهام تووی هوا میچرخوند. نگاهش میکردم، خوشحالی از عمق وجودم فریاد میزد و میگفت دست به سمتش ببر، اما باد التماسم میکرد که دوباره گولِ وهم رو نخورم. من هم که بین دوراهی و لبه ی صخره، همیشه سقوط رو انتخاب میکنم، دستم رو به سمت موهاش بردم. نمیدونستم دست لای رشته های قرمز رنگ موهاش بردم یا تکه های سفیدِ ابر، نمیدونستم غرق لبخندِ آبی اش شدم یا بادها ترک های دستم رو سرد تر میکردن، اما یه چیزی تووی سرم بود که میگفت این آدم مثل خودته، دوستت داره، باهاش حرف بزن، همه اسرارت رو بهش بگو، بهش وابسته شو. من هم هاج و واج فقط نگاهش میکردم. من قوی تر از هرکس به خودم ضربه میزنم، گاهی اوقات به چیزهایی که نمیتونم برسم فکر میکنم، اونها رو تووی تخیلم تصور میکنم، خوشحال میشم، میفهمم واقعیت نداشت، اشک میریزم و میمیرم. من همینقدر ناراحتم.
از اولِ نبودش تا به الان یک کلمه هم حرف نزد، فقط من بودم که همه ی داستان هام رو برای این تکه سنگ و این هوای مه آلود تعریف کردم. من میدونم کسی اینجا نیست، من میدونم اگه بوده هم قبلا رفته، ولی خب بعضی وقت ها ترجیح میدم ضربه هارو تحمل کنم به خاطر چند لحظه ی شیرینِ تصور. دست هام رو میگیره و بهم میگه از سرما وحشت نکن، از شال گردن من استفاده کن. شال گردنش رو میگیرم و دور گردنم میپیچم، خیلی آروم تر میشم، وقتی گرماش رو احساس میکنم خوشحال تر میشم و دست هاش رو میبوسم. توی آسمون ابری شبیه به جوجه کوچولویی میبینم، با انگشت بهش اشاره میکنم و با لبخند بهش میگم این تویی. بعد از این همه حرف نزدن بالاخره یکم به روم میخنده.
غصه دارم اما ناتوان توو تبدیلش به گریه م. اشک هایی که تمام عصب هایی مغزی رو بهم میریزن و باعث میشن آدم طی چند لحظه به هیچ چیز جز ناراحتی هاش فکر نکنه، باعث میشن همه ی اون بدبینی ها و اون عصبانیت ها بیرون بریزن. اما من نمیتونم گریه کنم، این چرک های خشم و اندوه تووی سرم عفونت کردن و هرشب بزرگتر میشن، هرچقدر بزرگتر میشن، خسته تر میشم.
تصور راحته، تصور لذت بخشه، واقعیت بی رحم و کشنده ست. من بدون این مخدر هیچوقت نمیتونم بین این همه ناراحتی و تنهایی زنده بمونم. فقط سعی میکنم افکار خودم رو مختل کنم، سعی میکنم به پوچی نرسم، سعی میکنم موهای قرمز رنگت رو شونه بزنم. انزوا قاتلِ تمام لحظه هاییه که میتونستن زیبا و رنگی باشن، تنهایی هیچوقت تموم نمیشه، شاید جنگ اصلی مون تووی زندگی نه برای بقا و برای فرار از تنهایی باشه. اگه اینجا بودی حتی نمیتونستم نگاهت کنم، ولی الان توو آغوشم میگیرمت، شال گردنت هر دومون رو گرم میکنه.
