غرقم توی جای خالیت و غمگینم. این جا با بودنت سبزو دلتنگی ها دفن توی قلب زمین بود. یاد خنده هامون می افتم و بغضم میگیره؛ زیر تابش پر حرارت آفتاب که هرم شعله هاش مستمون میکرد و باعث میشد دیوانه وار فقط بدوییم، میدوییدیم تا سایه پیدا کنیم. زیر قطره های بارون، دست های همدیگه رو میگرفتیم و سقوط میکردیم تو چاله های آب، موش آبکشیده میشدیم و قلب هامون آبی. بین امواج برف دراز میکشیدیم و با دست هامون نقش عاشق ها رو حکاکی میکردیم، تو دِل سفیدی.
تا همین چندسال پیش که مغزم سرخ بود، نمیدونستم چی شده. نفهمیدم چرا رفتی، الان این غمِ لعنتی تازه داره بهم میفهمونه چه چیزایی اتفاق افتاده. حتی نمیدونم چرا دارم الان اشک میریزم! احتمالا همه این نمیدونم ها زیر سر همون غروریه که هی باهام راجبش حرف میزدی، ولی خب تو که منو میشناختی.
این جا شب ها سیاهه و هوا دلگیر. آسمون گرفته ست و نمیزاره خنده های تورو ببینم. تگرگ میزنه به سقف خونه و شومنیه م هم نفس های آخرش رو میکشه. اما هنوز تسلیم نشده م. مینویسم، میریزم و می نوشم به یاد صحبت هامون. میدونی که قوه تصورم قویه. بالاخره توهم ساخته خودشی، تَوَهُم بودن توهَم هی زیر دلمو خالی میکنه و بعد که یاد میاد هیچوقت نبودی طناب دار کشیده میشه و قلبم، تیر میکشه.
من که عاشق ترین بودم، چرا عشق سهمم نشد؟ اینجاهاست که از خونه میزنم بیرون، دیگه نمیتونم با واقعیت کنار بیام. آتیش توی دل مه روشن میکنم و باز هم میرم سراغ مخدر همیشگیم. حتی خودم میدونم که آخر از پا درم می آره ولی این لحظه هارو به دنیا نمیدم. چشم هامو میبندم و دوباره روحم، آرامش میگیره.
من و تو، دستات رو گرفتم. روی این سنگ ریزه ها تاب میخوریم، زیر آسمون نقره ای که اشک های شوقش هر لحظه ممکنه بریزه بیرون. عطر خاک نمزده روی لباسات جاری و حرارت عشقت من رو دوباره توی این سرما سرپا می کنه. دستات رو میتابونم، میتابی، میتابیم.