قایقم ظرفیت نداشت. بین امواجِ وحشی و نهنگ های گرسنه گیر افتاده بودم. باحالت سکونِ مسافر ها مشکلی نداشتم و میتوانستیم از دریا عبور کنیم، اما برای تحرک و رقص قایق تحمل هر هفت نفر باهم را نداشت و قطعِ به یقین غرق میشد. اگر کنار اسکله بودیم میتوانستم این پیرمرد را پیاده کنم و با خیال راحت به مسیر ادامه بدم، اما الان وسط ناکجا آباد چه کنم؟
نگاهی سرد به مسافران انداختم و جریان را توضیح دادم:« حدود ۱۰ ساعت با مقصد فاصله داریم. اگر با همین تعداد بمانیم نمیتوانیم برقصیم، آیا بدون رقص میتوانید به زندگی خود ادامه بدهید؟» نگاه ها به صورت وحشت زده به یکدیگر بود و به صورت ترسیده به من. مثل این که خبرِ مرگِ تک تکشان را داده بودم. همه با همان دست و پای گم کردشان یکصدا گفتند:« نه». خوشحال شدم که همه با من هم نظر بودند. تفنگ شکاری ام را از داخل اتاقکم آوردم و رو به جمعیت گفتم:« یک نفر پا پیش بگذارد و خود را فدای بقیه بکند. او را بی هوا به آب نمی اندازم زیرا مرگ برا اثر گاز گرفتن های نهنگ میتواند دردناک باشد. من او را با یک تیر خلاص میکنم سپس جسدِ بی جانِ اورا به دریا می اندازیم. داوطلبی هست؟».
مسافران کمی متعجب و حیران بودند. همه میخواستند هم زنده بمانند، و هم برقصند. سکوت کل قایق را در بر گرفته بود. نهنگ ها با صدای عجیبشان در حال پچ پچ کردن بودند و سر این که چه کسی را بیرون می اندازیم شرط میبستند.
داشتم در اتمسفرِ سکوت زده ی قایق خفه میشدم. اسلحه رو پر کردم و گرفتم به سمتِ پیرمرد:« تو از بین مسافرانِ این قایق بیشترین عمر رو کردی، بهتر نیست با افتخار جونت رو به خاطر بقیه بدی؟». پیرمرد عقب عقب رفت تا رسید به آخر قایق. قلبش مثل ماهی میتپید و رنگش مثل گچ شده بود. گونه هایش خیس شد و با بغض گفت:« من ۶۰ سال زندگی کردم. در این ۶۰ سال شاید بیشتر از یک هفته نرقصیده باشم. لطفاً بگذار چند ساعتِ باقی مانده رو زندگی کنم.».
راستش رو بخواهید بعد از دیدن اشک هایش به وجد اومدم و اسلحه را پایین آوردم. داشتم فکر میکردم حالا که پیرمرد نه، پس کی؟ گرفتم سمت آن خانمِ میانسال. توضیحات رو دوباره بهش دادم و اون هم زد زیر گریه. روی همه ی مسافرها امتحان کردم و نتونستم بیشتر از چند ثانیه تحمل کنم. نشستم گوشه ی قایق، بی حرکت و بی صحبت. حالا همه فکر میکنند من ظالم ترین انسانِ روی کره ی زمین هستم که حتی روی کودکِ ۱۰ ساله هم اسلحه کشیدم، اما این نکته رو متوجه نمیشوند که فقط به دنبال برقراری عدالت هستم. شاید هم فکر میکنند من مهربان ترین انسان هستم که به همه شان رحم کردم. ای کاش میشد به صورت مستقیم بفهمم چه حسی نسبت به من دارند. نظرتون چیه برم بپرسم؟ شاید زیرِ فشارِ اسلحه ایده ی خوبی نباشه. ایستادم و دیدم دارند تماشایم میکنند. تفنگ رو به داخل آب پرتاب کردم. همه خوشحال شدند، خودم هم از خوشحالی آن ها، خوشحال شدم. دیدم با جیغ به سمتم میان، احتمالا میخواهند در آغوشم بگیرند و تشکر کنند.
پیرمردی که اولین نفر تفنگ را به سمتش گرفته بودم، مشتی به صورتم کوبید. سرم شروع کرد به گیج رفتن. متوجه نشدم چه اتفاقی افتاد. دست و پاهام رو نمیتونستم تکان بدم. چشم هام هم تیره و تار میدیدند. یک لحظه پرتاب رو حس کردم و دیدم که معلقم. چند ثانیه کوتاه معلق بودم و سپس برخورد کردم به سطح آب. پوستم سوخت. آبِ شورِ دریا تمام دهانم را گرفته بود. اشک از چشمانم سرازیر شده بود. نهنگ ها به سمتم می آمدند اما هنوز نمی دانستم چه اتفاقی در حال رخ دادن است تا این که نگاهم افتاد به عرشه ی قایق، مسافرانِ من داشتند میرقصیدند.