پر زد و نشست رووی شاخه. به خیالِ تنهایی فرودش رو تقدیم به درخت کرد و در ازاش آرامش رو ازش خواست، درخت با شیطنت لبخندی زد و انگار که پذیرفت. با چشمکِ درخت، چشمه ی رو به رو سکوت کرد، تارِ خودش رو از لابه لای موج ها درآورد و شروع کرد نواختن. ملودی آرام و پر حس که ماهی ها اسمش رو گذاشته بودن " وقتایی که چشمه اقیانوسمون میشه". واقعا هم میشد، رنگها آمیخته میشد بهم و چشمه عمیق میشد، آبیِ اقیانوسی با مرجان هایی مرجانی. فریب خورده بود اما خب، از موسیقی و اقیانوس هم میشد به اندازه چشمه و سکوت لذت برد. نکنه من هم یه مرغ دریایی شدم؟
پر زد و نشست کنارش رووی شاخه. مثل این که خلوت ترین درخت براش همین یکی بود، فقط یک عابر داشت که اون هم توو دنیای خودش بود و میشد ازش چشم پوشی کرد. شاید بشه گفت به این گردش همگون و پررنگِ ماهی ها، رقص. آسمون پرِ لکه لکه ابرِ و باد یورش میبره به سمتِ هرچی شاخه و برگِ بیچاره ست، اما اینجا نه، اینجا فقط یکم نورِ خورشیدو کم داره تا هواش معتدل شه.
با چشم غره به درخت نگاه میکنه، درخت نگاهش رو ترجمه میکنه:" مگه قرار نشد کسِ دیگه ای رو راه ندی؟". درخت زنده بود اما سواد نداشت، واسه همین فقط میخندید، با شیطنت. دلخور بود، اما کاری از دستش بر نمی اومد، پیشِ خودش اسمِ دوست جدیدمون رو گذاشت "برگ"، آخه مثل برگ یهو ناخبر باد آوردش. یعنی الان داره به چی فکر میکنه؟ یعنی اصلا میدونه من اینجام؟ ای بابا. اون فکر میکنه تنهاست و فکرش فقط غرقِ در آرامشِ و من خیالم پرتِ هپروت اینجا. شاید باید باهاش صحبت کنم، بهش بگم از اینجا بره، یا بیاد نزدیک تر؟
چرا انقدر منو نگاه میکنه؟ مثل این که خیلی حواسش پرته. شاید باید از اینجا برم؟ آخه اون زودتر از من اومده بود اینجا؛ یا شاید برم نزدیک تر؟ ای بابا. همه حواسمون پرته.
درخت دستش رو برد بالا، میتونی نقاشیش رو تووی ذهنت تصور کنی، بیکار نشین، قلمو بردار و بزنگ توو رنگ ها. پرنده افتاد توو بغلِ پرنده. لپ هاش گل انداخت و گونه هاش سرخ شد. گروهِ نوای اقیانوس موسیقی رو صمیمی تر میکرد و ابر چشمک میزد. یعنی باید الان چی بگم بهش؟ خیلی زیباست، زبونم بند اومده، تووی تصوراتم حرف زدن خیلی آسون تر بود.
چرا هیچ حرفی نمیزنه؟ نکنه از من خوشش نیومده؟ شاید منتظره من حرف زدن رو شروع کنم، اما خب... چی بگم، هیچی تووی مغزم نمی آد. لعنت به این درخت، باید یکم دیگه میگشتم و یه درخت خالی پیدا میکردم. درخت حرف ها رو میشنید و به خنده هاش ادامه میداد. با اون سواد کم و زبونِ بی زبونش خیلی آروم گفت:" تنها بودن خوب نیست، اما حرف زدن بهتره". و مثل این که ساعت ها حرف زده باشه، به نفس نفس افتاد. پرنده ها خندیدن و دیگه نمیشد جلوی دهنشون رو گرفت که حرف نزنن.
شبِ تاریک ساعتش رو نگاه انداخت و اومد. پرنده پر زد و رفت، پرنده با خوشحالی به دنبالش. اقیانوس سازش نا کوک شد و ماهی هاش خوابیدن، برگشت به همون چشمه ای که بود. درخت همچنان اونجا بود، به ماه نگاه میکرد، برای خودش لبخند میزد. زیر لب آواز زمزمه میکرد، گاهی اوقات خیال میکرد، گاهی اوقات هم به شب فکر میکرد، اما نمیخوابید. " تنها بودن خوب نیست، اما حرف زدن بهتره".