
چکیده
گاهی مدیران مسئولیت هدایت کارکنانی را بر عهده می گیرند که عملکرد مطلوبی ندارند، اما به دلایل مختلف، امکان جابه جایی یا کنار گذاشتن آن ها وجود ندارد. در چنین شرایطی، مدیر پاسخ گوی نتایج عملکرد تیم است، بی آنکه اختیار کافی برای اصلاح عامل اصلی مشکل داشته باشد.
برای مدیریت این وضعیت، لازم است مدیران ابتدا میزان حمایت واقعی مدیریت ارشد از استانداردهای عملکرد را ارزیابی کنند، سپس مسئولیت ها و اختیارات مربوط به فعالیت های حیاتی را بازتوزیع کنند و تنها در مواردی شخصاً مداخله کنند که سازمان با مخاطرات جدی مواجه است.
هدف اصلی، آشکار نگه داشتن هزینه های ناشی از ضعف عملکرد و جلوگیری از تبدیل شدن یک استثنا به الگویی است که فرهنگ پاسخ گویی را در سراسر سازمان تضعیف می کند.
مسئله کارکنانی که نمی توان آن ها را کنار گذاشت
برخی از آسیب زاترین مسائل مربوط به عملکرد کارکنان، ارتباطی با افرادی که خودتان استخدام کرده اید ندارند، بلکه به کسانی مربوط می شوند که در تیم شما حضور دارند، اما عملاً اجازه کنار گذاشتن آن ها را ندارید.
در تجربه من از مربیگری مدیران ارشد، بارها با چنین موقعیتی مواجه شده ام: مدیری مسئولیت تیمی را بر عهده می گیرد که یکی از افراد آن در جایگاهی حساس قرار دارد، اما عملکردش با الزامات آن جایگاه تناسب ندارد. بااین حال، جایگزین کردن او ممکن نیست.
شاید آن فرد رابطه نزدیکی با بالاترین مقام سازمان داشته باشد. شاید سال ها در شرکت فعالیت کرده و کنار گذاشتنش اعتماد مشتریانی را که طی سالیان شکل گرفته، به خطر بیندازد. یا شاید هزینه سیاسی و سازمانی چنین تصمیمی بیش از آن باشد که مدیر بتواند آن را بپذیرد.
من چنین افرادی را «افراد غیرقابل تعرض سازمانی» می نامم.
وقتی مدیر نمی تواند فردی را برکنار کند، جایگزینی برای او تعیین کند یا او را به طور کامل در قبال عملکردش پاسخ گو نگه دارد، ناچار می شود به جای حل مسئله، راه هایی برای ادامه کار در کنار آن پیدا کند.
نتیجه، شکل گیری شکافی جدی در نظام پاسخ گویی است: مدیر مسئول تحقق نتایج است، اما اختیار لازم برای برخورد با فردی را که مانع دستیابی به آن نتایج شده، در اختیار ندارد.
تجربه الکس، مسئولیت بدون اختیار
این دقیقاً همان اتفاقی بود که برای یکی از مراجعان من رخ داد، مدیری که او را «الکس» می نامم.
الکس دو سال از آغاز فعالیتش در جایگاه مدیر ارشد درآمد شرکت را پشت سر گذاشته بود، اما نمی توانست روی عملکرد معاون فروش خود، «جری»، در سطح مورد انتظار این جایگاه حساب کند.
شرکت از تحقق اهداف درآمدی بازمانده بود، مشکلات مشتریان بدون پاسخ می ماند و مشتریان کلیدی توجه لازم را دریافت نمی کردند.
الکس علاوه بر مسئولیت های مدیریتی خود، ناچار شده بود بخشی از وظایف جری را نیز بر عهده بگیرد. از کارشناسان فروش می خواست مشکلات مشتریان را مستقیماً به او ارجاع دهند، شخصاً در مذاکرات فروش مهم شرکت می کرد و به طور مداوم فرصت های فروش را بررسی می کرد تا مطمئن شود فعالیت کافی برای تحقق اهداف درآمدی وجود دارد.
با وجود گفت وگوهای مکرر درباره ضعف عملکرد جری، او همچنان در جایگاه خود باقی مانده بود، زیرا روابط نزدیکش با مدیرعامل شرکت، «آنجالی»، عملاً از او محافظت می کرد.
در نتیجه، الکس مسئولیت کامل نتایجی را پذیرفته بود که منابع و اختیارات لازم برای تحقق آن ها را در اختیار نداشت.
تجربه کار با مدیرانی که در موقعیتی مشابه قرار گرفته اند، به من نشان داده است که تلاش مداوم برای تغییر آنچه خارج از حوزه اختیار شماست، یا بر عهده گرفتن همه کارها برای جبران ضعف دیگران، تنها زمان و انرژی ارزشمند مدیریتی را تحلیل می برد.
راهکار مؤثرتر آن است که آگاهانه تصمیم بگیرید توان و ظرفیت خود را در کجا صرف کنید، کجا مداخله ضروری است و کجا باید از پذیرش مسئولیت های اضافی خودداری کنید.
راهبردهای زیر به مدیران کمک می کند محدودیت های واقعی خود را شناسایی کنند و در همان چارچوب، بیشترین اثرگذاری را داشته باشند.
۱. محدودیت واقعی را شناسایی کنید
پیش از آنکه فردی را «غیرقابل تعرض» تلقی کنید، مطمئن شوید این وضعیت واقعاً وجود دارد و صرفاً برچسبی نیست که برای اجتناب از یک گفت وگوی دشوار یا تصمیم مدیریتی سخت به کار می برید.
افراد زیادی در سازمان وجود دارند که جابه جایی آن ها دشوار به نظر می رسد. ممکن است میان همکاران نفوذ قابل توجهی داشته باشند یا از روابط خوبی با مدیران ارشد برخوردار باشند، اما همچنان مشمول قواعد و استانداردهای سازمانی هستند.
فردی که واقعاً از حمایت ویژه برخوردار است، وضعیت متفاوتی دارد، زیرا رفتار و عملکرد او عملاً پیامد مشخصی به دنبال ندارد.
در چنین شرایطی، اقدام برای کنار گذاشتن فرد بدون حمایت مدیریت ارشد معمولاً نتیجه معکوس دارد.
در تجربه های مدیریتی مختلف دیده ام که وقتی مدیریت ارشد اهمیت مسئله را کم رنگ جلوه می دهد، مدیری که موضوع را مطرح کرده ممکن است به بزرگ نمایی مشکل متهم شود. در نتیجه، اعتبار حرفه ای خود را صرف اختلافی می کند که عملاً امکان پیروزی در آن وجود ندارد.
برای تشخیص این وضعیت، ابتدا به شواهد رفتاری سازمان توجه کنید.
آیا الگوی مستمر ضعف عملکرد فرد را به روشنی با مدیر بالادست خود مطرح کرده اید یا صرفاً به چند مورد پراکنده اشاره کرده اید؟
اگر تاکنون این موضوع را به عنوان یک مسئله تکرارشونده توضیح نداده اید، از همین جا آغاز کنید.
اما اگر قبلاً آن را مطرح کرده اید، بررسی کنید پس از آن چه اتفاقی افتاده است.
آیا با فرد موردنظر مانند سایر کارکنان برخورد شده یا استثنایی برای او قائل شده اند؟ آیا دیگران نیز برای پاسخ گو کردن او تلاش کرده اند؟ نتیجه تلاش آن ها چه بوده است؟ آیا یکی از مدیران بالادستی از حفظ وضعیت موجود منفعتی می برد؟
اگر مدیریت ارشد از مشکل آگاه است، اما استانداردها به صورت یکسان اجرا نمی شوند، اگر اعتراض دیگران پیامدهای منفی برای خودشان داشته است، یا اگر فردی بانفوذ از تداوم شرایط موجود سود می برد، به احتمال زیاد با یک کارمند برخوردار از حمایت ویژه مواجه هستید.
منشأ حمایت را بشناسید
گام بعدی، شناسایی عاملی است که از آن فرد محافظت می کند. این مهم ترین محدودیت شماست و شناخت آن تعیین می کند چه اقداماتی واقع بینانه و مؤثر خواهند بود.
در تجربه من، این حمایت معمولاً از یک یا چند عامل زیر ناشی می شود:
روابط شخصی یا خویشاوندی با مدیرعامل یا مدیران ارشد: مهم ترین دلیل مخالفت با برکناری فرد، نارضایتی احتمالی یک مدیر با نفوذ است، نه عملکرد واقعی یا ارزش اقتصادی حضور او در سازمان.
اعتبار ناشی از موفقیت های گذشته: عملکرد موفق فرد در سال های قبل همچنان مبنای قضاوت درباره اوست، حتی اگر عملکرد فعلی اش دیگر انتظارات سازمان را برآورده نکند.
تصور وابستگی شدید سازمان به فرد: دانش تخصصی، روابط یا تجربه فرد چنان غیرقابل جایگزین تلقی می شود که سازمان با وجود ضعف عملکرد روزمره او، تمایلی به تغییر جایگاهش ندارد.
در مورد الکس، دو عامل هم زمان وجود داشت.
جری رابطه ای ۲۵ساله با آنجالی، مدیرعامل شرکت، داشت و یکی از معدود کارکنانی بود که از زمان تأسیس شرکت در آن حضور داشتند.
به همین دلیل، آنجالی به جری از دریچه نقش و دستاوردهای گذشته اش نگاه می کرد، نه بر اساس الزاماتی که جایگاه معاون فروش در شرایط فعلی ایجاب می کرد.
شناسایی این دو عامل، یعنی رابطه شخصی نزدیک و اعتبار ناشی از مشارکت های گذشته، به الکس کمک کرد دریابد که یک گفت وگوی دیگر درباره عملکرد، مشکل را حل نخواهد کرد.
او به رویکرد متفاوتی نیاز داشت.
۲. میزان حمایت واقعی مدیریت ارشد را بیازمایید
الکس می دانست که آنجالی حاضر به برکناری جری نیست، اما این الزاماً به آن معنا نبود که مدیرعامل هیچ استاندارد عملکردی را درباره او اجرا نخواهد کرد.
پیش از تصمیم گیری درباره اقدام بعدی، الکس باید مشخص می کرد آیا مدیرعامل حاضر است دست کم از اجرای یک انتظار مشخص حمایت کند یا خیر.
این همان گامی است که شما نیز باید بردارید.
با مدیری که حمایت او برای اجرای استانداردها و پیامدهای ناشی از عدم رعایت آن ها ضروری است، جلسه بگذارید.
به جای ارائه فهرستی طولانی از نارضایتی ها، از او بخواهید اجرای یک استاندارد محدود، روشن و قابل اندازه گیری را تضمین کند.
برای مثال، پاسخ گویی به ایمیل های مشتریان ظرف ۲۴ ساعت یا رعایت موعد مقرر برای یک مرحله مهم از پروژه.
تمرکز باید بر تغییری باشد که آثار منفی ضعف عملکرد فرد را کاهش می دهد، نه صرفاً بیان شکایت ها.
درخواست واحد، روشن و مشخص را دشوارتر می توان نادیده گرفت. همچنین چنین درخواستی نشان می دهد آیا مدیریت ارشد واقعاً تمایلی به حمایت از اصلاح وضعیت دارد یا خیر.
نکته مهم این است که مشخص کنید مدیر ارشد حاضر است چه تعهدی را به صورت آشکار اعلام و اجرا کند، زیرا حمایت مبهم یا صرفاً خصوصی، تأثیر چندانی نخواهد داشت.
وقتی حمایت کلامی به اقدام تبدیل نمی شود
الکس از آنجالی خواست تنها از یک انتظار مشخص حمایت کند: جری باید در مذاکرات فروش کلیدی مربوط به عرضه محصول جدید، کارشناسان فروش را همراهی کند و ماهانه در جلسه ای مشترک با الکس و آنجالی، پیشرفت ها و مخاطرات را گزارش دهد.
آنجالی موافقت کرد و زمان نخستین جلسه نیز تعیین شد.
اما جلسه بارها به تعویق افتاد تا اینکه دستیار مدیرعامل اعلام کرد بهتر است موضوع از طریق ایمیل پیگیری شود، ایمیلی که جری هرگز ارسال نکرد.
همین اتفاق برای الکس کافی بود تا واقعیت را دریابد: او نمی توانست روی حمایت اجرایی آنجالی حساب کند.
نمونه دیگری از این رویکرد به یکی دیگر از مراجعان من، «پل»، مربوط می شود که مسئولیت مدیریت توزیع در یک شرکت سرمایه گذاری تخصصی را بر عهده داشت.
یکی از کارشناسان فروش او به هدف تعیین شده دست نیافته بود، اما بنیان گذاران شرکت با وجود این ناکامی، پاداش کامل وی را پرداخت کردند.
به این ترتیب، پل همچنان مسئول نتایج فروش بود، بدون آنکه اختیار اعمال پیامدهای عملکرد ضعیف را داشته باشد.
پل از بنیان گذاران درخواست کرد به صورت مکتوب توافق کنند که اگر فرد بار دیگر در تحقق هدف خود ناکام ماند، مهلت مشخصی برای بهبود عملکرد داشته باشد و میزان پاداشش نیز کاهش یابد.
یکی از بنیان گذاران همراه پل در جلسه ای حاضر شد و استاندارد جدید را برای کارمند توضیح داد.
این توافق، تعهد بنیان گذاران را به صورت رسمی ثبت کرد.
در دوره بعدی پرداخت پاداش، آن ها یا باید مطابق توافق عمل می کردند یا از تعهد ثبت شده خود عقب نشینی می کردند.
در هر دو حالت، پل درمی یافت که تا چه اندازه می تواند روی حمایت واقعی آن ها حساب کند.
تفاوت میان تعهد روشن و طفره رفتن از تعهد را جدی بگیرید.
تعهد مشخص، مبنایی برای اقدام فراهم می کند، اما پاسخ های مبهم و اجتناب از تصمیم گیری نشان می دهد محدودیت موجود جدی تر از آن چیزی است که تصور می کردید.
اگر مدیریت ارشد به تعهد خود عمل کرد، از این حمایت برای اجرای استاندارد توافق شده استفاده کنید.
اما اگر چنین نکرد، تمرکز خود را از تلاش برای تغییر فرد بردارید و به اصلاح سازوکارهای سازمانی پیرامون او معطوف کنید.
۳. کنترل فعالیت های حیاتی را بازتوزیع کنید
برای کاهش آثار منفی عملکرد ضعیف فردی که از حمایت سازمانی برخوردار است، همیشه لازم نیست وارد تقابلی شوید که از ابتدا احتمال موفقیت اندکی دارد.
رویکرد مؤثرتر آن است که ابتدا مشخص کنید اختیارات ناشی از جایگاه سازمانی آن فرد، در چه بخش هایی وابستگی بیش از حد ایجاد کرده است.
برای مثال، چه تصمیماتی فقط با تأیید او اتخاذ می شوند؟ چه اطلاعاتی صرفاً در اختیار او قرار دارند؟ چه اولویت هایی را می تواند بدون مشارکت دیگران تعیین کند؟
سپس از این شناخت برای کاهش وابستگی سازمان به او استفاده کنید.
هدف آن است که افراد بیشتری در نظارت بر فعالیت های حیاتی مشارکت داشته باشند و اطمینان حاصل شود وظایف مهم انجام می شوند، بدون آنکه ضعف عملکرد فردِ برخوردار از حمایت ویژه پنهان بماند.
اگر مسئولیتی حیاتی به درستی انجام نمی شود، مثلاً راه اندازی یک کمپین مهم متوقف شده یا رسیدگی به مشتری کلیدی هفته ها به تعویق افتاده است، افراد دیگری را که دانش و ظرفیت لازم دارند وارد کار کنید.
آن ها می توانند به عنوان پشتیبان وارد عمل شوند یا در صورت ضرورت، مسئولیت اجرای فعالیت را بر عهده بگیرند.
در عین حال، در برابر تمایل طبیعی خود برای انجام مستقیم همه کارها مقاومت کنید.
چنین اقدامی شما را از مسئولیت هایی دور می کند که فقط خودتان، به عنوان مدیر، قادر به انجام آن ها هستید.
به جای آن، بر روند کار نظارت نزدیک داشته باشید، بدون آنکه لزوماً اجرای آن را شخصاً به دست بگیرید.
جلسات منظم بین واحدی تشکیل دهید تا مسئولان پروژه ها، پیشرفت کار، مهلت ها و مشکلات را مستقیماً در جمع مطرح کنند. به این ترتیب، فعالیت های حیاتی از طریق سازوکاری مشترک مدیریت می شوند و تنها به تصمیم و پیگیری یک فرد وابسته نخواهند بود.
تجربه اندرو، کاهش وابستگی از طریق تصمیم گیری جمعی
یکی از مراجعان من، «اندرو»، به تازگی به عنوان مدیر ارشد عملیات یک شرکت منصوب شده بود.
یکی از مدیران زیرمجموعه او، «جان»، سابقه طولانی در سازمان داشت و در گذشته هم زمان مسئولیت توسعه کسب وکار و عملیات را بر عهده گرفته بود.
جان همچنان از نفوذ قابل توجهی نزد مدیرعامل برخوردار بود.
اندرو امکان کنار گذاشتن او را نداشت، اما می توانست شیوه ارزیابی و تعیین اولویت های عملیاتی را تغییر دهد.
او کمیته ای متشکل از مدیران بخش های مختلف ایجاد کرد تا درباره اولویت پروژه ها و نحوه تخصیص منابع تصمیم گیری کنند.
با انتقال این تصمیمات از تعامل مستقیم و انحصاری میان خود و جان به یک سازوکار جمعی، تنش ناشی از رقابت بر سر قدرت کاهش یافت.
البته واگذاری مسئولیت های حیاتی به سایر اعضای تیم نیز محدودیت هایی دارد.
اگر برای جبران هر ضعف عملکردی، وظایف بیشتری به دیگران بسپارید، ممکن است کارکنان توانمند را بیش از حد تحت فشار قرار دهید و در نهایت به وضعیتی ناپایدار برسید.
حتی پس از توزیع منطقی مسئولیت ها، برخی کاستی ها ناگزیر به شما منتقل خواهند شد.
پرسش اساسی این است:
آیا آگاهانه انتخاب می کنید کدام مسئولیت ها را بر عهده بگیرید یا صرفاً مشغول جبران پیامدهای کارهای انجام نشده دیگران هستید؟
۴. آگاهانه تصمیم بگیرید چه مسئولیت هایی را بپذیرید
هر مسئله حل نشده ای که به شما ارجاع داده می شود، شایسته صرف وقت و انرژی مدیریتی شما نیست.
پیش از مداخله، باید روشن کنید کدام مسائل واقعاً به حضور مستقیم شما نیاز دارند.
برخی مشکلات می توانند پیامدهای جدی مالی، حقوقی، اعتباری یا عملیاتی برای سازمان ایجاد کنند.
نوع مخاطره به جایگاه مدیریتی و صنعت شما بستگی دارد، اما ممکن است شامل از دست رفتن یک مشتری مهم، عبور از مهلت قانونی یا از دست دادن یک قرارداد بزرگ باشد.
در چنین مواردی، مداخله مستقیم می تواند ضروری باشد، زیرا موضوع به اندازه ای حساس است که نمی توان آن را به دیگر اعضای تیم واگذار کرد یا پیامدهای جبران ناپذیری دارد.
بااین حال، میان مداخله ضروری و تبدیل شدن به یک حامی دائمی که همواره ضعف دیگران را جبران می کند، مرز باریکی وجود دارد.
پیش از پذیرفتن هر مسئولیت اضافی، از خود بپرسید:
اگر این کار را انجام ندهم، آیا سازمان واقعاً با خطر از دست دادن درآمد، نقض الزامات قانونی یا آسیب به اعتبار خود مواجه می شود؟
اگر پاسخ منفی است، مداخله نکنید، حتی اگر آن فعالیت برایتان آشنا یا انجام دادنش لذت بخش باشد.
سازمان در آن موقعیت به حضور مستقیم شما نیازی ندارد.
برای مداخله خود حدود مشخص تعیین کنید
هر زمان تصمیم گرفتید شخصاً وارد عمل شوید، دامنه و مدت مداخله خود را مشخص کنید.
بهتر است این موضوع را به صورت مکتوب با مدیر بالادست در میان بگذارید.
روشن کنید چه مسئولیتی را می پذیرید، هدف از پذیرش آن جلوگیری از چه خطری است، تا چه زمانی درگیر خواهید بود و تحقق چه نتیجه ای به معنای پایان مداخله شما خواهد بود.
همچنین باید مشخص کنید برای پوشش این کاستی، کدام بخش از وظایف جاری خود را در اولویت پایین تری قرار می دهید.
این شفافیت مانع آن می شود که ضعف عملکرد فرد دیگر، به تدریج به بخشی دائمی از شرح وظایف شما تبدیل شود.
در عین حال، از شما نیز محافظت می کند.
اگر مسئله مشابه بارها تکرار شود، مستنداتی در اختیار خواهید داشت که نشان می دهد مداخله شما یک کمک موردی نبوده، بلکه ناشی از الگویی تکرارشونده است که سازمان باید به آن رسیدگی کند.
وقتی قابل اعتماد بودن مدیر، به نقطه ضعف تبدیل می شود
به تجربه الکس بازگردیم.
او برای حفظ درآمد شرکت و رسیدگی به مشکلات مشتریان، مرتباً وارد عمل می شد تا کاستی های جری را جبران کند.
بخشی از این مداخلات ضروری بود، اما پس از بازنگری در عملکرد خود دریافت که مسئولیت بیش از اندازه ای پذیرفته است.
در واقع، قابل اتکا بودن او به نقطه ضعفی در موقعیت مدیریتی اش تبدیل شده بود، زیرا هر بار که مشکلات را برطرف می کرد، تحمل عملکرد ضعیف جری برای آنجالی آسان تر می شد.
تغییر رویکرد الکس به این معنا نبود که دیگر هیچ گاه مداخله نخواهد کرد.
بلکه تصمیم گرفت به روشنی مشخص کند چرا مداخله می کند، تا چه زمانی ادامه می دهد و از پذیرش چه مسئولیت هایی خودداری خواهد کرد.
او همچنان از سازمان در برابر مخاطرات جبران ناپذیر محافظت می کرد، اما دیگر کاستی های روزمره جری را به طور مستمر جبران نمی کرد.
وقتی آنجالی پرسید چرا فرصت های فروش مطابق پیش بینی ها به درآمد تبدیل نشده اند و چرا کارشناسان باتجربه فروش ناراضی هستند، الکس به جای پاسخ گویی از طرف جری، اجازه داد خود او درباره عملکردش توضیح دهد.
سرانجام جری از جایگاه مدیریتی به نقشی کارشناسی و فاقد مسئولیت سرپرستی منتقل شد. او حقوق و عنوان پیشین خود را به عنوان امتیازی ناشی از سابقه طولانی حفظ کرد، اما در جایگاهی قرار گرفت که امکان آسیب رسانی او به عملکرد سازمان بسیار محدودتر بود.
۵. از استانداردهای پاسخ گویی عقب نشینی نکنید
پس از آنکه درباره حدود مسئولیت های خود تصمیم گرفتید، لازم است موضوع استانداردهای عملکرد را به صورت مستقیم با تیم مطرح کنید.
اجازه ندهید کارکنان در این ابهام باقی بمانند که چرا ظاهراً قواعد سازمان درباره یک نفر متفاوت اجرا می شود.
وقتی استانداردها از سوی مدیریت ارشد به شکلی نابرابر اعمال شوند، کارکنان ممکن است به تدریج از خود بپرسند:
«چرا باید به انتظارات و استانداردهایی پایبند باشم که درباره همه به صورت عادلانه اجرا نمی شوند؟»
تلاش نکنید کارکنان را متقاعد کنید که وضعیت موجود عادلانه است، زیرا چنین ادعایی قابل دفاع نیست.
اما باید توجه داشت که عادلانه بودن فرایند تصمیم گیری، گاهی از عادلانه به نظر رسیدن نتیجه نیز اهمیت بیشتری دارد.
افراد معمولاً زمانی آمادگی بیشتری برای پذیرش تصمیمی نامطلوب دارند که فرایند اتخاذ آن شفاف باشد.
بهتر است این موضوع را در یکی از جلسات معمول بررسی عملکرد، مانند جلسات فصلی کسب وکار، مطرح کنید، نه در جلسه ای جداگانه که توجه بیشتری را به استثنای موجود جلب کند.
پیش از آنکه نارضایتی کارکنان در گفت وگوهای غیررسمی و خارج از حضور شما گسترش یابد، واقعیتی را که خودشان مشاهده می کنند به رسمیت بشناسید.
برای مثال، می توانید بگویید:
«درک می کنم که این وضعیت برای شما ناراحت کننده است. نمی توانم درباره شرایط فرد دیگری صحبت کنم، اما می توانم به روشنی توضیح دهم که از این تیم چه انتظاراتی دارم.»
ممکن است آن فرد از قواعد عمومی مستثنا شده باشد، اما مسئولیت شما این است که اجازه ندهید این استثنا به قاعده ای برای سایر کارکنان تبدیل شود.
با رفتار خود نشان دهید مسئولیت پذیری واقعی و پیگیری تا حصول نتیجه چه معنایی دارد.
همچنین رفتارهایی را که مایلید در سازمان تکرار شوند، به صورت آشکار مورد قدردانی قرار دهید.
الکس نیز در دورانی که جری همچنان در سمت خود فعالیت می کرد، اطمینان حاصل می کرد سایر اعضای تیم در قبال تحقق انتظارات پاسخ گو باقی بمانند.
او مشکلات عملکردی را در جلسات فردی، در مراحل اولیه مطرح می کرد و از کارکنانی که به تعهدات خود عمل می کردند، در جمع قدردانی می کرد.
سخن پایانی، مسئله ای که اختیار حل آن را ندارید، اما باید پیامدهایش را مدیریت کنید
یکی از دشوارترین بخش های رهبری، پذیرفتن این واقعیت است که ممکن است حل کامل یک مسئله در اختیار شما نباشد، درحالی که همچنان مسئول مدیریت پیامدهای آن هستید.
اگر مسئولیت هدایت فردی را بر عهده دارید که از حمایت ویژه سازمانی برخوردار است، شاید آن فرد هرگز به مدیری که نیاز دارید تبدیل نشود.
اما همچنان اقداماتی وجود دارد که در اختیار شماست:
هزینه ها و پیامدهای تصمیمات سازمانی را آشکار کنید، آگاهانه تعیین کنید چه مسئولیت هایی را می پذیرید و اجازه ندهید استثنایی که درباره یک فرد وجود دارد، به قاعده ای برای همه کارکنان تبدیل شود.
رهبری مؤثر همیشه به معنای حل کردن تمام مشکلات نیست، گاهی به معنای شناخت دقیق حدود اختیار، مدیریت آگاهانه پیامدها و محافظت از فرهنگ پاسخ گویی سازمان است.
درباره نویسنده: کاترین لندیس، مربی مدیران ارشد و تیم های مدیریتی است و در دوره های آموزش مدیران اجرایی دانشگاه نیویورک تدریس می کند.
نویسنده: کاترین لندیس (Kathryn Landis)
منبع: Harvard Business Review
تاریخ انتشار: ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۶
عنوان اصلی: When a Team Member Underperforms—but Has Organizational Capital