توی خواب عمیقی بودم که گوشی ام با صدای فریاد مهراد هیدن منو از خواب بیدار کرد.حداقلش این بود که فهمیدم آهنگ مار هیدن اصلا آهنگ خوبی برای زنگ اول صبح اونم ۶ صبح نیست!خودمو کش دادم تا گوشی رو خاموش کنم بعد با قیافه ای که حدس میزنم مثل قیافه شنبه(اگر چهره داشت!)شدم تو تختم نشستم تا ویندوزم بالا بیاد.یک لگد به سگ سیاه افسردگی که کنارم خوابیده میزدم تا بفهمه که صبح شده و مثل احمق ها خواب مونده.معمولا اون زود تر از من از خواب بیدار میشه و روز منو پر نشاط و انرژی آغاز میکنه:)
چون تنهام و کسی تو خونه نیست مثل روز های گذشته آهنگ میزارم و صدا رو تا دسته زیاد می کنم تا شاید خوابم بپره.صورتمو می شورم و بعد می رم که چایی درست كنم(بعله من یه ایرانی اصیل هستم و تا چای صبحم رو نخورم روزم شب نمیشه!)منتظر می نشینم تا آب جوش بیاد.چایی درست کردن ساعت ۶ صبح با اون سوز پاییزی که از لای درز پنجره میاد واقعا حتی تو آخرین طبقه جهنم هم قفله!
کارامو میکنم و در حینش چایی رو هم میخورم.معمولا وقتی میام اینجا خیلی اشتهایی برای صبحونه ندارم ولی بر طبق عادت حتی شده یه چیز کوچیک می خورم تا گرسنه نباشم سر کلاسا.خب مثل این که باید برم دانشگاه کم کم.تور راه کتابی که با خودم آوردم رو می خونم.کتاب راجع به فروید یکی از روان شناسان و پدر روان کاویه که داره بررسی میکنه اگر زنده بود نظرش در مورد روان درمانی های امروزی چه طور می بود؟بعد از نیم ساعت معطلی بالاخره سر و کله اتوبوس دانشگاه پیدا میشه.پامو که تو اتوبوس می گذارم به طرفه العینی پوکر میشم چون جایی برای نشستن وجود نداره!با بی رغبتی به فضای بین صندلی های دخترا و پسرا می رم و خودمو به میله آویزون میکنم.مغزم هم ظاهرا به خاطر انتقام گرفتن از حرکت امروز صبحم(اشاره به جناب هیدن)قرار نیست درست کار کنه و بگه کتابو بگذار تو کیفت و دو دستی میله رو بچسب!نه خیر این تو بمیری از اون تو بمیری ها نیست!قطعا نه!چون من نیم ساعت یه لنگه پا هم کتاب دستم بود و هم مواظب بودم كه با هر ترمز شدید راننده تو بغل یکی از دخترا ول نشم یا اینکه از پشت نیوفتم روی کمر پسرا!
از سرویس که پیاده شدم داشتم به اراجیفی که نویسنده تحویلم داده و نکاتی که راجع بهش اغراق(بخوانید اغراقِ تا دسته)کرده فکر می کردم و خودم را جای زیگموند فرویدِ پیرِ بی اعصاب جا می زدم.اون روز تو دانشگاه اتفاقات عجیبی نیوفتاد و روز نسبتا سبکی داشتم و خداروشکر چیزی برای تعریف وجود نداره!
ساعت یک سوار اتوبوس میشم که برگردم خونه.دیگه مغزم باهام راه اومد و گفت که تنبیه شدی بسه دیگه نمیخواد کتاب بخونی.همینطور که خوشحال بودم که مغزم بالاخره داره باهام راه میاد خواستم این موفقیت رو جشن بگیرم پس هندزفری گذاشتم و کل مسیر آهنگ گوش دادم.اطرافیان میدونن من آدم کم حرفی ام واسه همین تو راه برگشت وقتی از اتوبوس پیاده شدم و داشتم پیاده به خونه بر می گشتم خیلی حرفی برای زدن(حتی با خودم هم)نداشتم و فقط داشتم سکانس های بریده بریده ای از روز رو که مغزم برام آماده کرده بود رو می دیدم.این لا به لا اعصابم از درگیری دیشب هم خورد بود و یه حسی بهم میگفت امروز روزی نیست که به این خوبی و خوشی تموم بشه!
بی توجهی کردم وگفتم به مغزت زیاد بها بدی همین میشه.انقدر برات احتمال در میاره که آخرش یکیش درست از آب در میاد و منو بد بخت ميکنه!به خونه رسيدم و در رو باز کردم.گرمای شوفاژ به صورتم خورد و لحظه ای حس کردم تهران ام و رسیدم خونه مامان بابا ولی زهی خیال باطل.بدو بدو کیف رو میندازم کنار اتاق و میرم سوییچ ماشین رو بر میدارم تا ماشین رو جا به جا کنم چون همسایه ماشین پهنی داره و اگر من ماشین رو به ستون نچسبونم اون نمیتونه که ماشین خودش رو پارک کنه:)
بعد از جا به جا کردن ماشین دوباره اومدم خونه و خودمو روی کاناپه پرت کردم.دقایقی به ترک های سقف زل زدم.یکم اینور نگاه کردم یکم اونور و دیدم و به این نتیجه رسیدم که باید لباسامو عوض کنم!
وقتی از اتاق خواب بیرون اومدم نگاهم به گیتار الکتریکم افتاد که اون گوشه خودنمایی می کرد.گفتم عجب پس تو هم مشتاقی!من به خاطر علاقه زیادم به هیدن و سبک راک و رپ و الکترونیک خیلی پیگیر گیتار الکتریکم و اگر اغراق نباشه میتونی منو هیدن کوچیک شده صداكنی!همینقدر عجیب غریب!٬مودی موسوی هم از طریق مهراد شناختم و انقدر شیفته سولو هاش شدم که هفته ای نیست که کل اینستا و سولوهاش رو زیر و رو نکنم!تا خواستم گیتار رو بردارم نوتیف تلگرام منو سر جام نگه داشت!دیدم آره خودشه.بالاخره پیام داده.میدونستم یا اومده عذر خواهی که این براش خیلی افت داره و خیلی از ذهن دوره!یا اومده که کارو تموم کنه و منو راحت کنه از شر خودش!گوشی رو باز کردم و رفتم تلگرام.دیدم نوشته:((تو لیاقت منو نداشتی.من دیگه برای همیشه رفتم.))بعد از اینکه این پیام رو خوندم کل رابطه برام فیلم کوتاه شد.مغزم دست به کار شده بود.از اولین روز که جفتمون استرس داشتیم و خجالتی بودیم بگیر تا تمام کادو ها جشنایی که رفتیم.سینماهایی که رفتیم و تمام وقت هایی که برام مهم بودن و ازشون زدم تا بهش برسم از جلو چشمم رد می شه.بغض گلوم رو فشار میده.دستم رو مشت میکنم و ناخونام پوست کف دستم رو خراش میدن طوری که گرمی خون رو روی پوستم حس کردم.آروم از گوشه چشمم اشک پایین ریخت.یاد روزایی افتادم که حتی به خاطر کارهایی که مقصرشون من نبودم بلکه خودش بوده،عذر خواهی کردم.غرورمو شکستم و دم نزدم.قلبم تير میکشه ولی خب کاری از دستم بر نمیاد.گیتارمو بر میدارم.بی اختیار یکی از سولوهای مودی رو می نوازم.خون رو گیتار و سیم هاش لیز میخوره و سرسره بازی می کنه.من موندم و گیتارم و یه قلعه....
اين داستانی آمیخته با واقعیت بود.نه صد در صد واقعی و نه صد در صد تخیلی!
