ویرگول
ورودثبت نام
پارسا زندی
پارسا زندییه روزی منم و گیبسون کاستوم دهه۶۰ و یه منظره ناب کانال روزمره:https://t.me/tonnel42 کانال درسی و روزمره‌های پزشکی:https://t.me/doclecterhouse
پارسا زندی
پارسا زندی
خواندن ۴ دقیقه·۲ سال پیش

پناهی پنهان!

سایه ها پناهی برای پنهان شدن اند!

سایه ها پناهی برای پنهان شدن اند.من خود را در میان انبوه سایه های شبانه می بینم.سایه در تاریکی! مفهوم عجیبی است.می اندیشی به آن چه باید می شد و نشد.می اندیشی که چرا چنین گشت.خصوصا اگر برای دلیل خاصی،از ترکیبات مشتق شده از قهوه استفاده کرده باشی.راستش در اکثر اوقات به سفیدی سقف اتاق خیره می شوم.برایم عجیب است.سقف بیمارستان های روانی هم سفید است.پس من و ان جوانکی که در بیمارستان روانی بستری شده،هردوی مان موقع خواب یک چیز را می بینیم.عجیب است.

در میان بارش قطرات باران آن چه را می بایست،یافتم.آدمی اگر عاشق شود،هرچیز عذاب آوری برایش تبدیل به لذت می شود.نیک دوپامینی است ای دوست.اگر کسی را از ته دل دوست می داری قدرش را بدان.گاه فکر می کنم آنچه که باید،از دل می آید.نباید مجبورش کنی خودش را عوض کند.برایت شعر بخواند اگر بی رغبت است.باید بگذاری روزی خودش را به تو وامدار بیابد.امیدوار باشی روزی بیاید که بیابد که احساساتش دست نخورده است.آنگاه اگر راهی برای رفتن داشته باشید،ادامه آن،جذاب خواهد بود.کدام زمان؟آنگاه که بی ذوقی دست به کتابخانه ببرد،کم نویسی به نویسنده تبدیل گردد و غریبه ای با مداد،طراح شود و آدمی عادی،شاعر!تغییری که حسش کنی.راهی که نرفته باشی.چیزی که با خاطرش و به خاطرش به زندگی ات روحی بدمی.اما سخت است وابستگی به امیدواری.امیدوارانه به امید نگریستن.به امید تحولی که شاید اگر روزگار بر وفق مرادت بچرخد،سهم تو شود.باید ماند.باید روز های طوفانی را تاب آورد.سیل احساسات زمانی فروخواهد نشست.بمانی،بسازی و روزی صد بار از شالوده های نامه های غریبانه ات که برای او نوشته بودی، از کاه کوه بسازی تا یادت نرود چه شب هایی را سحر کرده ای.آنگاه که دیگر کاه گلی برای ساختن خانه ی دوست داشتنی دوست داشتنت باقی نماند،می توانی بروی.اگر هم توانت نبود، می توانی بروی.نمی شود بار ساختن خانه روی دوش یک نفر باشد.نتیجه اش این خواهد شد که روزی هزار بار با خودت می گویی چه چیز من کم است که تمامش سهمم نیست؟نتیجه اش خودتحقیری است.این هم بماند که شاید این تحقیر ناخواسته روزگار،داغی بر تو گذاشته باشد که گیر افتادن در این منجلاب،تصاعدوارانه به درد هایت بیفزاید.آدم باید خانه ی شریکش باشد.باید شهرش باشد.احساس غریبی در شهر واقعا سخت است.آنگاه که می یابی با او هم تنهایی،سخت لحظاتیست که قامت استوار ترین جوان ها را خم می کند.وای به حال زخم خورده هایش.

این بار نه خبری از شاملوست نه خبری از ابتهاج.آن ها را به حال خودشان رها کرده ام.من،رها کرده ام.وزن و بی وزنی شعر نو برای کلمات زندگی ساخته نشده اند.شعر سپیدی که موهای سیاه مرا هم مانند خودش سپید کرد.جمع اضداد است دیگر!شعر برای من سایه های شبانه ای ساخت که بی وقفه در حال نگریستن به تابلو های رنگارنگ کلمات باشم اما وقتی شب است و نوری در کار نیست،دیدن شاهکار های هنری را چه سود؟همین تضاد است که انسان را به دوست داشتن وا می دارد.آنچه برتر از تو است را بر خود برتر ببینی یا آن چه که گمان داری از تو برتر است را برتر می یابی؟آنچه برتر است همیشه بر تو برتر می ماند یا به محض نزدیکی از آن خود را بر آن فائق می بینی و آنچه عشق می نامیدی فرو می نشنید؟

به گمانم در سایر نوشته هایم گفته ام که ایرانیان ذوق و قریحه ای ژنتیکی در نوشتن و شاعری دارند و فقط کافی است که بیدارش کنند.من ادعایی ندارم اما شب هایی پیدا می شود که چشمه ای درونم می جوشد.از مسببش تشکر می کنم.شاید آنچه از او پیش من به یادگار مانده،جوشش ابدی این چشمه است.مهم نیست که مذاب می جوشد.همین که می جوشد یعنی این که من زنده ام!خیلی وقت ها می اندیشم که آدم ها در گذر از یکدیگر چیز هایی در روح هم به جا می گذارند.در این فکرم که من چه چیز را در دیگری جا گذاشته ام.من چیزی برای جا گذاشتن دارم؟یا فقط قرار است چونان سایر کتب عاشقانه مرا محدود به عطری کنند که بعد از نیم ساعت اثرش می پرد؟می خواهم عطری باشم که مسیر عوض می کند.می خواهم مثبت بوده باشم هرچند مثبتی غلط.مثبتی که اصلاح کند.اصلاح شده ام که چنین توقعی را دارم.البته اصلاح با عوض کردن فرق دارد.به راستی اگر فرق داشته باشد نمی دانم کدام یک را مسبب بوده ام.

همیشه گل نرگس را دوست داشته ام.گل نرگس زیباست.از کودکی هم آنقدر طراحی اش کردم که روزی توانستم آن را به طور کامل با سیاه قلم روی یکی از مقوا هایم طراحی کنم.این روز ها کم نقاشی می کنم.نقاشی کردن را هنر می دانستم و اوجش را تقدیم به آنکه لایقش بود کردم.چندی ست مداد با دستانم غریبی می کند.باید با خودم و کاغذ ها و مدادم رو راست باشم.آن همه فشار برای شبیه در آوردنش لایق مداد نبود.از من خبر می گیرد.می پرسد حالش چطور است؟خواستم بگویم قدرش را ندانست که قلم روی کاغذ چرخید و این نوشته زاده شد.بماند از رنج ها و سختی هایی که کشیدیم و گفته نشد.

آخرین روز های خرداد ماه1403


نامهمتندرامعشقعاشقانه
۲
۰
پارسا زندی
پارسا زندی
یه روزی منم و گیبسون کاستوم دهه۶۰ و یه منظره ناب کانال روزمره:https://t.me/tonnel42 کانال درسی و روزمره‌های پزشکی:https://t.me/doclecterhouse
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید