در کشور ما هنر محکوم به مرگی خاموش است.علی رغم مخالفت خیلی از پدر و مادر ها نسبت به گرایش فرزندانشان به رشته های هنری،کسانی هستند که با هر ضرب و زور خودشان را به خواسته شان می رسانند که بسی جای تقدیر و تشکر دارد و باید شجاعتشان را ستایید اما بیایید واقع گرایانه نگاه کنیم.آنها صرفن از آن دسته آدمهایی که والدینشان به آنها گفته اند تو فلان رشته قبول شو هنر را هم کنارش ادامه بده یک پله جلوتر اند.
می دانی.معلم های هنرم را به خاطر می آورم.هرکدان به نوعی استاد بودند.یکی خطاط ماهری بود.یکی نقاش.یکی عکاس و...اما هیچگاه آخرین معلم هنرم را از یاد نمیبرم.با او به تمام رشته ها سر زدم.مجسمه ساختم.نقاشی کشیدم.آبستره کارکردن را آموختم.فیلم کوتاه ساختم.با اینکه موسیقی بلد نبودم اما گوش کردن را به من آموخت.عکاسی مفهومی کردم.(هنوز که هنوز است عکس هایش را پیش خودم نگاه داشتهام.برادرم به عکس هایم خیره میشود و از مادرم می پرسد:آیا منم می توانم از این عکس ها بگیرم؟)
این مرد تئاتر هم کار میکرد.خلاصه اش را بگویم خبره ای بود در کار خودش اما برای امرار معاش مجبور بود به نوجوانان تخس و کله خرابی درس بدهد که اغلب هنر در زندگیشان جایی ندارد.
پر واضح است که دردی عمیق است که به جایی نرسی.به انجایی که دوست داری و حقت است.وقتی صرفن به رشته ات علاقه داری و رشته ات نتواند در قبال زحمتت پولی به تو بدهد،درست مانند عشق یک طرفه است.
عشق یک طرفه بد تر از مرگ است.
هنوز هم دلم می سوزد.
ولی از طرفی جلوی علاقه را هم نمی توان گرفت.
هنوز مرددم.چه درست است و چه غلط.
۱۶مرداد ماه
در واپسین لحظات شب.
هنگامی که خاطرات را مرور میکنم...
