توضیح صحنه:مونولوگی کوتاه.بازیگر یقهی پیرهنِ سفیدش را تا سومین دندهی قفسهی سینهاش باز گذاشته.موهایش بهم ریخته و انبوه کاغذ های نوشته شده و نشدهاش وسط خیابان پخش شده است.بازیگر رو به دیوارِ چهارم،روبه تماشاگران دارد با مفیستو(نامِ شیطانِ خیالی)صحبت میکند و از قرار معلوم دویده و نفس نفس می زند.
آغاز:
-آره آره مفیستویِ احمق
[پُکی به سیگارش میزند و سرش را دو بار به دیوار می کوبد]
-چشم ها دروغ نمیگن.دِ آخه اگه دروغ میگفتن،بزرگ علوی اون سال یه کتاب نمی نوشت که کلّش روی یه جفت چشم بچرخه.من چقدر احمقم.تو چقدر احمق تری که میخوای منو گول بزنی.من اون اول از دستش گول خوردم.تو دیر اومدی ابله.باید بندازنت یه جای دور بی مصرف!شیطانی که شیطان بودن بلد نیست.
منِ ساده[با صدایی گرفته و نیمه بغض آلود].منِ ساده که نمیدونستم عشق چیه.فقط وقتی میدیدمش قلبم تپ و تپ میزد [و با صدایی اوج گیرندهی همراه با خشم]و فکر میکردم تو دلم داره یه اتفاقی میوفته.
[بک گراند صدایی پخش میشه که مربوط به تئاترِ آقای افشاریانه:چی میشد اون فک وامونده رو تکون میدادی...]
[پُکِ عمیق،طوری که سیگار جانی تازه بگیرد]
-خاک تو سرت مفیستو.
لااقل برو دنبال اون.وقتی خوب درساتو یاد گرفتی برگرد پیش من.ادعاش میشه انسانه.از تو و امثال و نوچه هات بدتره.کارِ خیر میکنه و هزار تا شر داره جوری که میترسم نکنه از این حجم ثواب و گناه ترک بخوره یهو...
[برشی از نیمه نمایشنامهای که دارم سعی میکنم شکلش بدم]
نظراتتون رو دربارهی اینکه میتونه در پرده های بعدی چطور ادامه پیدا کنه،میخونم...
