مقایسه کردن!
کاری که اکثرمون توش یه خبرهی تمام عیاریم.پس بیاین یکم توضیح واضحات و تکرار مکررات کنیم.این مقایسه ای که ازش صحبت میکنم،اگر با افراد ضعیف تر از خودمون باشه که اصلا مقایسه محسوب نیست.چی میگفتن بهش؟آها.گول زدن.حس برتری کاذب.اصلا حس برتری ای رو احساس میکنیم؟نه!چون مغز قبول نمیکنه.
تو مرحله بعدی میرسیم به کلیشهی مقایسه با خودمون.این کلیشه اینطور میگه که خودت رو با خود سابقت مقایسه کن.خب اینجا پیچشی ایجاد میشه.اینطور که پیداست احتمالا ما کلا باید مثل سهام بورس[که حداقل میدونم اونقدر الان اوضاع خوبی نداره]یا تو نزول باشیم یا تو صعود.این مورد رو کنار بگذاریم تا به موقعش نظرم رو بگم.
الان به قول یک بنده خدایی تمام کسانی که کتاب دستشون گرفتن،باشگاه می رن [و یه حدس دیگه،قطعن تو کانال یا یه چیزی مثل گروه باشگاه۵صبحی ها عضون!]نماینده افراد روشنفکر و موفق ان.قبول دارم این ها ابزار های رسیدن به موفقیت و دست آخر،هدف همه ما(آرامش ذهن)هستن،ولی ما کلا تعادل رو بلد نیستیم.یا کلا سمت هیچکدوم نمیریم.یا اگر میریم افراط زیاد میکنیم.در آخر هم اونایی که سمت اینا رفتن،انقدر این مسئله رو برجسته میکنن که تهش اینطور میشه که اونایی که همچین کارهایی رو نمیکنن،عقب موندهان.کاملا غلطه.و یکمی هم خنده دار و مضحک.
به نظرم برای مقایسه باید دو تا فاکتور رو درنظر گرفت.اول:یکی پیدا کنیم که از مابهتر باشه.در سطح بالاتری از ما قرار داشته باشه.ما سعی کنیم آنالیزش کنیم.ببینیم چی داره.یه ورژن از خودمون هم کنارش بگذاریم.بگیم خب حالا این منِ نوعی،چه کار هایی رو میتونم از این آدم الگو بگیرم و به خودم اضافه کنم؟ممکنه هرکاری که اون میکنه در توان من نباشه که انجامش بدم.پس لازمه شخصی سازیش کنم.نکته بعدی:لازمه که حواسمون باشه اینجا هم باز افراط و تفریط نداشته باشیم.بخوایم خودمون رو کاملا مثلا طرف بکنیم یا اصلا باز مثل اون جمله مضخرفِ من همینم که هستم میخوای بخواه نمیخوای نخواه رفتار کنیم.بند باز مثال درستیه برای این کار.
در دست آخر خود قبلی رو اینجا نیاز داریم.زمانی که بتونیم سیر رشد و پیشرفت خودمونو توش ببینیم.
امیدوارم اولا خودم به حرفام پایبند باشم و در درجه دوم خواننده های این پست رو دنباله روی این طرز تفکر کنم.
