مسافر

من اسیر پیچ در پیچ های زندگی شده‌ام.گذشت روز هایی که ساده ترینِ تفریحمان هم برایمان لذت بخش بود.گذشت زمان هایی که با یک لیوان شیر و کلوچه جلوی تلویزیون ساعت ها پای برنامه کودک می نشستم و اوج دغدغه ام تمام کردن همزمان کلوچه و لیوان شیر بود.گویی دیگر آرامشی نیست.دست هایم درد میکند.پاهایم از راه های رفته و نرفته تیر می‌کشد و در انتها چشم هایی که از نگرانی دو دو می زنند.من اسیر ننوشتن ها شدم.مظلوم ماندن دردی‌ست نا تمام که در پی ساعت ها حسرت و اندوه به بار می آید و در انتها من می مانم و جاده های نرفته‌‌ی عشق.سخت است در جاده‌ی عشق مظلوم باشی و کسی به فریادت نرسد.هرجقدر فریاد العطش عشق بزنی کسی نخواهد شنید.هرچقدر بلند"هل ناصر من ینصرنی"را فریاد کنی،جز پژواک صدا در این کوهستان،چیزی نمی شنوی.و سوگند به این روزها که من در تنهایی و مظلومیت درحال جان دادنم و هیچ کس نمی‌شنود.
این سیگار ها بدجور بوی سوختن می دهند.دستانم را روی پاهایم می‌نهم تا دمی لرزش هایش را کنترل کنم.
خنده های دروغین و تظاهر به درست بودن همه چیز من را از پای در می‌آورد.تورا نیز.
انسان تا جایی توان حمل بار دارد.آسمان جور حقیقت نتوانست کشید،امانت به کنار!قرعه ای که بر ما زدند کمرمان را خم می‌کند.
پس بیا و دوستم داشته باش تا بدون ترس حس کنیم که دوست داشته می‌شویم.بدون واهمه.بدون بازخواست و بدون قطره ای اشک و تضرع!
من مسافر خنده های لب های تو بودم و این بار انگار،قلبم شکسته بندی هایش توجیهی برایت ندارد!
من در دره‌ی سکوت،سقوط را بر قرار ترجیح دادم.پایین می افتم تا در جایی بالاتر از عشق بالا بیایم و به تو سوگند بالاتر از من و افکار من که در پی تو سالیانِ سال با پای برهنه دویده اند،نیست!
کاری نکن که این جمله‌ی"آمدم آرزویت کنم،حرام بود"در خیالم درست از آب درآید.
من مسافر نانوشته های قلب خط خطی،پیر و خسته‌ام هستم...