این که هر روز و شب در فکر منی بیهوده نیست.
ذهنم در باتلاقی گیر کرده که هر چه به تو فکر می کند،بیشتر فرو می رود.
چه شیرین است مردن در خیال تو!
گاهی فکر میکنم اگر به تو برسم چه؟این عشق و خیال از بین خواهد رفت یا با قوت به جای خود باقی خواهد ماند؟
کتاب ها را ورق میزنم تا عشقم را نسبت به تو لای این برگه های بی جان پیدا کنم.نیست که نیست!احساس مرا هیچ شاعر و نویسنده ای ننگاشته است!
من پنهان شده در خجلت خویش دور چهره با مهرت می گردم اما هیچگاه جرات نزدیک شدن به تو را به خودم نمی دهم.
افکارم در هم پبچیده.به ساده ترین چیزها که فکر میکنم باز در انتها به تو می رسم.
غزل حافظ را که می خوانم حافظ را کنار خودم حس میکنم که به حال من ریشخند می زند و می گوید:حالا حالا ها جای کار داری.یا شایدم می گوید در ورطه عشق جای تو نیست و جایی در این وادی نداری.از خود ترسته ای و جرات خودبازی را نداری.شاید حق می گوید.نمیدانم.
به راستی که تعیین میکند این عشق است؟به راستی عشق چیست؟نسبی یا مطلق.هرچه که هست نمیدانم.من تو را می خواهمت.
تو را در صدای پرنده های اول صبح شنیده ام.
در زیبایی درختان لاهیجان دیده و در لا به لای برگ های چای بوییده ام.
سهم من از تو دست هایت است که بی مهرانه به سمتم دراز می شوند و من را دنبال خود می کشانند.سرد اما با ظرافت.
هرچه محکم فشارش می دهم،لمسش میکنم بیشتر دست های خودم را می بُرد.شاید گرمی جریان خون من روی دستانت،گرما را به وجودت برگرداند.
کاش می فهمیدی معنای آن نگاه های گاه و بی گاه را....
