لب من فاتح لب های تو بودند اما
آن تو بودی که گرفتی ز من آن عشق بلند بالا را
بعد چند روز بگفتی "خوشم آمد" اما
آن شب آن سایهی سرد نگاهت،سخت سوزاند مرا
سختی بوسهی اول سخت تنگت آمد
بوسهی غرق تنفر کرد ناچار مرا
تیر عشقش به قلب من دیوانه نشست
عاقبت کرد نگون بخت عجیب،حال مرا
آن شبی کز جان و دل محکم صدایش میکنی
عاقبت بردی ز یادت بی وفا نام مرا
میروم اما دگر محتاج عشقت نیستم
میشوی از من بَتَر محتاج،یادم کن مرا
