از قلم خون می چکید
حرف های سنگین برای گوش های کر
روایت داستانی با پایان معلوم برای بازیگر های خستهی شهر
هوا میده بوی ناقوس مرگ
تنهایی شو جمع کرد و رفت
تنهایی هم تنها شد پس
روز که گذشت و جای تو نبود
پس بشین به انتظار شب
نمیگم از لالایی مادرِ موش کور برای پادشاه شهر
از دویدن بچه بی پناه
زیر رگبارِ ترس
دستشو میکشید روی خاک
غسل میکرد تو خونِ شهامت
حرفشو گلوله کرد
خشابو پر کرد از گلوله ها
تفنگ رفت کنار شقیقه
به امید اینکه صبحو نبینه
اما سایه سنگینِ سکوت
ناپدید شد و نموند اسیر غرور
