ویرگول
ورودثبت نام
پارسا زندی
پارسا زندییه روزی منم و گیبسون کاستوم دهه۶۰ و یه منظره ناب کانال روزمره:https://t.me/tonnel42 کانال درسی و روزمره‌های پزشکی:https://t.me/doclecterhouse
پارسا زندی
پارسا زندی
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

بازم تولدم!


راستش شب تولدم معمولن شب خوشایندی نیست.شاید قدیمتر ها بود ولی الآن نیست.قدیم ها روز تولدم برایم مقدس بود.کودکی را می گویم.آن هم بخاطر کادو هایی که ذوق و قریحه‌ی کودکانه ام را قلقک می داد.حال فرق دارد.همه چیزِ همه چیز!دیگر از آن شاد بودن خبری نیست!

دیگر آن نوجوان سبک سر نیستم که همه چیز زود از یادم برود یا اینکه کاری بکنم و دسته گلی به آب بدهم و به پای خامی ام بنویسند.همه چیز،جور دیگر شده است.همه چیز!

نمیدانم برایتان اتفاق افتاده یا نه.اما خیلی وقت ها از بچگی ام تعریف می کنند.

"خیلی تُپل بودیا!موهات فر بود!خیلی بامزه بودی"

در این جور مواقع،من می مانم و سایه ای از خودم که از پشتم بیرون می آید.صندلیِ باز جویی اش را به عکس می گذارد و جلویم می نشیند.منتظر توضیح است.احتمالن دلیل تنهایی ام را این پارسایِ ۱۹یا۲۰ ساله می داند.لابد دوست دارد به آن کودکِ۴ ساله باز گردد.این هارا از کجا می دانم؟به گمانم از بین دو تا چشم قرمز رنگش که میان صورت سیاه و تاریکِ مثل سیاهچاله‌اش فهمیدم.احساس گناه میکنم.چرا اینطور شده.مگر دست من بوده؟آیا دیگران با این حرف هایشان می خواهند غیر مستقیم بگویند که تو دیگر آن نیستی؟تو را کمتر از او دوست می داریم؟

میخواهند بگویند:۱۶سال پیش خیلی امروزی تر بودی؟موهایت فر بود.درست مثل انهایی که موهایشان را فر می کنند و با لباس و ماسک سیاه با دوست دخترهایشان در پارک جولان می دهند؟نمی دانم.به هر حال جالب است.

راستش شاید باید بگویم:معذرت می خواهم "خودم"!شاید آنگونه که باید به تو نرسیدم.به تو آسیب زدم.آن موقعی که هم سن و سال هایم در پارتی و دختر می لولیدند،من۳سال از عمرم را پای شیمی،فیزیک،زیست و...ریختم.درست است.آن سال ها باز نمی گردند.اینکه تنهایی هم تقصیر من است.می پرسی چرا؟چرا در اوجِ ظهور استروژن در این کالبد کسی را ندارم که دقایقی از عواطفم با او صحبت کنم؟نمی دانم.جوابی ندارم.حس پدری را دارم که دربرابر فرزندش شرمنده است.اشتباه کردم.باید ۱۶سالگی خودم را در این ورطه می انداختم و چند شکست عشقی میخوردم تا حداقل تجربه ام بالاتر رود و به قول بعضی ها عقب مانده و دایناسوری نمی‌ماندم.

از من می پرسی چرا کسی تولدت را به خاطر نمی آورد با اینکه تولد اکثرشان را تبریک گفته‌ای؟نمی دانم!واقعن نمی دانم!شاید چون هیچ یک از دوست هایم هیچ یک از تولد هایم را تبریک نگفته اینطور شده ام.مسئول جلوگیری از ایجاد این عقده در دیگران!یک سری ها هم از سر باز می کنند.تولدشان صرف استوری ای می شود که خودت برای خودت گذاشته ای.دلم به حال خودم می سوزد.

از ان هم که باید،دیگر چیزی برای گفتن ندارم.تولدم را تبریک نگفتی عیبی ندارد.مهم نیست.از کنار تو هم رد می شوم.مثل آنهایی که الان در کتابخانه‌ی حافظه ام تنها کتابی به نامشان است.از تو هم رد می شوم.ذهنم را در گیرت نمی کنم.مطمئنم فاضل نظری هم ناراحت است از اینکه شعر هایش را حرام تو کرده ام.باز نگرد!

دنبال ترحم نیستم.صرفن خواستم بنویسم تا کمی از تلخی و افسردگی این روزم را بکاهم.شاید قابل تعمیم به شما هم باشد.نمی دانم:)

به قولی:شاید دست خط من پسندت نیست!شاید خیلی ها نگیرنم جدی!
تولدتنهاییدلنوشتنویسندگیدرام
۶
۹
پارسا زندی
پارسا زندی
یه روزی منم و گیبسون کاستوم دهه۶۰ و یه منظره ناب کانال روزمره:https://t.me/tonnel42 کانال درسی و روزمره‌های پزشکی:https://t.me/doclecterhouse
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید