
?
يونس شُکرخواه | چیدن دستور جلسه (agenda-setting) در ادبیات ارتباطی ایران با نام برجستهسازی شناخته میشود
در همین حال مفهوم ارتباطی دستور جلسهچینی هم بدون مفاهیم مرتبط با آن یتیم مانده است.
میخواهم دو مفهوم دیگر مرتبط با آن را که در ایران مطرح نشده تاحدودی روشن کنم. ابتدا خود مفهوم چیدن جلسه چینی
▫️چیدن دستورجلسه:
تلاش پیوسته و متمرکز رسانهها در برجسته کردن یک یا چند موضوع است. رسانهها در این رویه تلاش میکنند، مخاطبان را متوجه مسائل مورد نظر خود کنند، گاهی آن مسائل واقعا مورد توجه مخاطبان هم هست (کرونا) و گاهی هم صرفا مورد توجه رسانههاست. (به عنوان مثال رفتار بیبیسی در بازتاب همین کرونا در ایران با اهداف دستور جلسه خود).
▫️اشارات دستورجلسه (agenda cueing):
اشارات رسانهها در دستور جلسههایشان از چه قرار است؟ این ایما و اشارات چگونه خواسته و ناخواسته بر مخاطبان تاثیر میگذارند؟ (به عنوان مثال: کمبود ماسک، ژل، ضرورت قرنطینه، پیشگیری و... برای الویت سازی)
▫️منطق دستورجلسه (agenda reasoning):
رسانهها چگونه برای نیل به اهداف و اشارات مستتر در دستور جلسه استدلال میکنند و رفتارشان را منطقی جلوه میدهند؟
حالا به گمانم بهتر میتوانید رفتارهای رسانهای و یا حتی پستهای فیسبوکی و توییتری را تحلیل کنید.
به گفته بیفزایم که تحلیل عمیقتر دستور جلسهها یا به قول رایج در ادبیات ارتباطی ایران تحلیل برجسته سازیها درگرو توجه به یک مفهوم مهم دیگر هم هست که به آن فریمینگ (framing) میگوئیم: ببینید چه چیزهای عمدا فریم شده و اصلا در دستور جلسات نمیآید. (به عنوان مثال: نقش تحریمها)