
همه رسانهها با همه ژانرهایشان حالا باید قدم در بزرگراهی تازه گشوده بگذارند که معلوم نیست چه پیچها و درهها و ایستگاههایی دارد: کووید - ۱۹
روزنامهنگاران ایرانی در رسانههای چاپی در این مسیر نقطه ضعفهای آشکاری دارند:
رنجورند به خاطر ضربههایی که از دولتها خوردهاند، از دولتهایی که ذرهای تاب انتقاد، پرسشگری و رفتار مستند و تحقیقی رسانهها باخودشان را نداشتند. دولتهایی که اصرار بر برخورد با رسانهها داشتند، اصرار بر تحمیل سیاستهای ارتباطی نوشته و نانوشتهخودشان به سیاستهای رسانههای مستقل و حتی به رسانههای خودشان که بودجههایشان را تامین میکردند.
رسانههای چاپی ایرانی رنجورند به خاطر خودسانسوری، عدم درک تغییرات محیطی روزنامهنگاری و از دست دادن تدریجی مخاطبان وابتلا به درد مزمن لاغری تیراژ.
رسانههای چاپی ایرانی رنجورند به خاطر سونامی رسانههای نو که آگهیهایشان را تا ساحل آنلاینها برد.
و هنوز رنجورتر میشوند به خاطر همین بزرگراه کووید- ۱۹ که برای پیشروی جهانی خود همه منابع اقتصادی را صاف و فلج کرد و بهپستوهای خانهها راند.
حالا رسانههای چاپی ایرانی با کپسولهای کوچکی از اکسیژن در ابتدای این بزرگراه ایستادهاند.
استراتژیهای کوتاه مدت، میان مدت و بلند مدت برای بازنگری در امکانات زیرساختی رسانهای، تامین محتوای مناسب برای این تغییراتبنیادین در زمینه پارادایمها و گفتمانها و چارهجویی برای بیاعتمادی مخاطبان، کجا و چگونه باید مدون شود؟ اگر قرار به داشتن یکطرح اقدام رسانهای باشد، محورهای اصلی چنین طرحی چه مواردی باید باشد؟
آیا زمامداران کماکان بر تحمیل بیفرجام سیاستهای ارتباطی خود به سیاستهای رسانهای اصرار خواهند ورزید؟