
یونس شُکرخواه | هنوز رادیو سریعترین رسانه است، رسانههای آنلاین و اجتماعی هم از مزیت سرعت در اطلاعرسانی برخوردار هستند. رادیو مشروعیتدارد؛ اما رسانههای اجتماعی از این جنبه شبیه رادیو نیستند، اعتماد به خبرهای رسانههای اجتماعی در اندازههای اعتمادی که بهرادیوها میشود؛ نیست.
علت روشن است: رادیو آدرس دارد و رسانههای اجتماعی نه، پس اعتماد به سرعت میچربد.
اما اعتماد از کجا میآید؟ آیا اعتماد همیشه برای رادیو و تلویزیونها باقی میماند؟ تلویزیونهای محلی از نظر سرعت و قدرت تولید،بازی را به تلویزیونهای ملی باختهاند، تلویزیونهای ملی به ماهوارههای پخش مستقیم و آنها هم اسیر لبه تیز رقابتی تلویزیونهایاینترنتی شدهاند.
اعتماد از کجا میآید؟ چه خوش است گر محک تجربه آید به میان...
مردم از هر رسانهای که در معرض آن قرار بگیرند استفاده خواهند کرد؛ مشروط به اینکه صحت، دقت و امانت و صداقت، مسئولیتاجتماعی، اخلاق و آگاهی بخشی و تعهد و شجاعت را در آن ببینند. این صفات دقیقا در یک نظریه ارتباطی مهم به نام "کاربرد ورضایت"، طرف جستجوی مخاطبان است.
رسانههای چاپی در این میان چه وضعیتی دارند؟ آنها نه سرعت رادیو و رسانههای آنلاین و اجتماعی را دارند و نه بودجههای سرسامآور تلویزیونها و ماهوارهها را.
پلنگ تیزپای رسانههای چاپی، روزنامه است.
روزنامهها همیشه تلاش داشتهاند سه سطح محلی، ملی و بینالمللی را تعقیب و منعکس کنند. روزنامهها به تدریج از نظر سرعت و طولانتشار از رقبای خود یعنی از رسانههای آنلاین ۲۴ ساعته بدون توقف، عقب افتادهاند. اما هنوز میتوان گفت که روزنامهها نشاندارترینرسانهها هستند.
چه باید کرد؟ دنبال علل و آسیبشناسی وضع موجود نیستم که بحث عمیق دیگری را میطلبد چه از جنبه رفتار دولتها با روزنامهها و چهاز جنبه رفتار روزنامهها با خودشان.
به گمان من؛ به عنوان روزنامهنگاری که قریب به چهار دهه با روزنامهنگاری زیسته و آنرا تدریس کرده است؛ به رسانهها چاپی پیشنهادمیکنم با همه توان در کنار رفتار خبری خود دو نکته را در دستور کار خود قرار دهند: خبر تعقیبی را و تحلیل خبرها را.
این دو جنبه هنوز از حرفهایها برمیآید به ویژه از حرفهایهای روزنامهنگار