
خلوتگاه نه چندان خلوت . آنکه مهم است حس تنهاییست نه ، اطراف . خودمم و خودم.
در تنهایی میسوزم . خبری از پروانه نیست . سوزشم کسی و گرم نمیکنه ، اتاقی و روشم نمیکنه . سایه ای را روی دیوار نمی اندازم .
گلی هوای سوختنم را تامین نمیکند ، من هم گلی را تامین نمیکنم . نمیدانم حتی گل ها و گیاهان واقعی اند یا نه .
فقط میسوزم . حتی نمیسازم . سوختن و ساختن بر من نیامده ، برای من نیست . سوختن و سوزش .
سوختن بنزین نه ، سوختن کنده ای خیس . طولانی ، ذره ذره .
من آن درختیم که در طبیعت می افته و کسی از آن باخبر نیست ،تو هم من را نادیده بگیر ، هرگز نبوده ام حالا هم افتادنم فرقی ندارد . من آنم که میسوزم ، نه سوزش ستاره ، درخشان و باشکوه ، سوختن ته دیگی ، در تنهایی خودم . در آشپزخانه ای طرد شده . آشپزخانه ای که دیگر عالم پایش را آنجا نمیگذارد . کودکی انتظارم را هم نمیکشد ، همانطور که سفره ای منتظرم نیست . همانطور که قرار نیست بوی سوختگیم کسی را اذیت کند . قرار نیست برایشان سوال شود که زیر گاز را خاموش کرده اند یا نه ، گویی از ابتدا منی وجود نداشته .
شیطان کوچک و جیبی . حتی اون هم ندارم . شیطان هم از من قطع امید کرده است . افکارش درونم میپیچد . او هم نمیخواهد من را در جهنم ببیند ، تنهایم گذاشته است با افکارش ، با افکارم زجر بکشم . افکارم جهنمی است برایم ، افکارم راه خلاصی جهنم از من است . پس من را با آن تنها گذاشته اند .
چرخه کابوس وار . برای سایه ام بنویسم ؟ من دارم میسوزم . حتی سایه ای هم ندارم . درد و رنج کلماتی اند در وصف این متن ، نه وصف حالات من .
زمان دیگر برایم خطی نیست . تمام اتفاقات و خاطرات بد ، برایم در حال رخ دادن است . تجربشان میکنم ، همین الان . هم اکنون که در حال نوشتن هستم . تکرار آنهاست که آنها را بد کرده است یا بدی آنها دلیل تکرار آن .
خاطرات خوش و زیبا . گرچه اندک اما دوست داشتنی اند برایم . همان اندک هم در گوشه ای از ذهنمند ، کتابی خاک خورده که به زحمت بازش میکنم و خنده ای بلند میکنم تا درد ها بیدار شوند و به سراغم آیند .
اگر حتی الان اتفاق خوبی برایم رخ دهد . برای من خاطره دوریست مبهم ، انگار که در کودکیم افتاده است .
اشک ها هم من را رها کرده اند . نمیدانم کجاست . شاید تنها راه خلاص باشند . قطع امید کرده اند . پسره ی بی عاطفه . کلمات برایم معنای سابق را ندارند . درد ها ، افکار ، ذره ذره با پنبه ای سرم را میبرند . گویا با سوزنی کوچک به جانم افتاده اند .
آن سوزن کارش را به خوبی انجام میدهد .ذره ذره . آهسته و پیوسته . همانطور که همیشه در زندگی به من توصیه کرده بود مادرم . آهسته و پیوسته .
سوزن هم از من آدم بهتریست .