ویرگول
ورودثبت نام
Nyohx
Nyohx
Nyohx
Nyohx
خواندن ۶ دقیقه·۱ سال پیش

تخم مرغ ترک خورده.

تخم مرغی ترک خورده را تصور کنید . من آن را در واقعیت دیده ام . تا زمانی که در آب جوش نگذاریمش ، ترک هایش معلوم نمیشود . تا قبل از آن کنار دیگر تخم مرغ ها انتظار پختن را میکشد .
کاشکی تلاش جوجه ای برای تولد بود . اما خبری از جوجه نیست . جوجه ای هرگز شکل نگرفته که بتواند تخم مرغش را بشکند . آن جوجه اگر شکل میگرفت چی ؟ هیچی . به هزاران روش آنرا میکشتیم . در بهترین حالت آنرا با رنگ مسموم میکردیم و به کودکی برای تولد میدادیم . مرگی بدون شکوه .
کودک یادش میرفت که به جوجه غذا دهد و میمرد . زندگی مصنوعیش او را میکشت ، مسمومیت با رنگ اورا میکشت ، آنقدر دستمالی میشد تا بالاخره بمیرد ، در خانه ای رویایی و حیاط دار غذای گربه ای بی چشم و رو میشد . از محبت انقدر به او غذا میدادند که بمیرد. رشد میکرد به همراه کودک ، غذایی میشد برای رشد بیشتر کودک .
همه مرگ هایش را تجربه میکرد . بار ها و بار ها .کودک را با مرگ هایش درس میداد . کودک بار ها مرگ هدیه تولدش را تجربه میکرد ، تا بالغ شود ، تا با مرگ ها نمیرد .
یا در مرغداری ، شب و روز ، و روز را شب میکرد ، حتی سریع تر از تجربه ما . روزی تخمی میگذاشت که آرزو داشت از درونش فرزندش را ببیند ، اما فرزندانش تا قبل از تشکیل ، در مغازه ها قرار میگرفتند.
آنرا خریدم. ترک داشت، آرزو کردم جوجه ای ضربه بزند تا از تخم در بیاید . خبری از جوجه نبود .قصه ام را پس برای که باید تعریف میکردم؟ انسان ها؟ آنها که فقط انسانند ، برای جوجه ذوق داشتم . هرچند خوش به حالش،قرار نیست بارها مرگ را تجربه کن . اگر جوجه بود چه بر سرش میامد ؟ در یخچال خانه ام زنده زنده منجمد میشد ، روز هایی از آن نگه داری میکردم و بعد فراموشش میکردم . شاید زنده میماند . نمیدانم .
شاید زنده میماند و پخته شدن همنوعانش را تماشا میکرد . شاید مرگ تدریجی خودش را تماشا میکرد و بار ها و بار ها آرزو میکرد که ای کاش ترک تخم مرغش از ضربه خارجی می بود و نه تلاشش برای تولد .
به اطراف می نگریست ، بار ها شکستن تخم مرغ های دیگر را با امید جوجه تماشا میکرد . شاید مرگ تدریجی مارا نگاه میکرد . شاید تحت تاثیر روابط پیچیده ما انسان قرار میگرفت و تصمیم بر تکامل میگرفت . تصمیم میگرفت مانند اشرف مخلوقات رفتار کند .
زبان به صحبت باز میکرد ، زندگی را به گونه ما تجربه میکرد . بار ها تخم مرغ ها را میشکست به امید جوجه ای نجات یافته . نتیجه انتظارش برای جوجه ای نجات یافته آن شد که حتی خودش هم نجات نیافته است. آن جوجه ای نجات یافته است که هرگز شکل نگرفته.
در سال های انتظارش که شاید فقط چند روز بود ، تخم مرغ های زیادی شکست ، و فقط نگاه میکرد . در انتظار
جوجه ای ، برای به اشتراک گذاری درد هایش ، درد هایی که نمیتوانست به انسان بگوید . در آخر آنها فقط انسان بودند دیگر ، جوجه که نبودند . در زمان انتظار برای جوجه بسیار هیجان داشت ، به دنبال مکالمه ای بی نقص با جوجه بود . به دنبال دلیل توجیه پذیر برای درد ها ورنج هایش گشت تا به جوجه بگوید ، اما دلیلی پیدا نمیکرد . شاید دلیل درد هایش انتظار بود . شاید همان لحظه که تصمیم بر تکامل گرفت درد هایش آغاز شد .

. روزی تخم مرغی را آبپز میکرد و متوجه ترکی بر روی آن شد ، آن را در آورد و باز کرد . جوجه ای مرده درونش بود . شاید تنها برادر تنی اش بود ، شاید هم جوجه ای غریبه . نمیدانست که اورا کشته یا نه . احتمالا نه ، در هر صورت به او لطف کرده بود. جوجه ای که پا در این دنیا نذاشت . زندگی بهتری از او داشته . خودش را به صد ها روش توجیه کرد مقصر مرگ آن جوجه کوچولو نبوده ، و اگر هم بوده لطفی بهش کرده . اما فایده نداشت .
تصمیم گرفت جوجه را به عنوان تنها همنوعش نگه دارد . تلقین کرد که قتلی انجام داده و اکنون آنرا مخفی نگه میدارد . سر به بیابان زد تا از بشر مخفی بماند - برای محافظت از خود بود یا محافظت از جوجه مرده؟-
یک جوجه با برادر مرده اش در بیابان چه کار میکند ؟ ستاره ها را میشمارد ، آنهارا متصل میکرد . چشمانش را میفشارد تا قبل از زنده زنده جوشاندن برادرش بیدار شود . آرزو داشت که آن جوجه ای نباشد که زمانی صاحبش آرزوی وجودش را کرده بود . آرزو داشت ده بار میمرد تا قبل ازینکه مرگ را زندگی کند . به شهر نگاه میکرد . دیگر نمیشد به او گفت جوجه . مرغی بود . هرگز قرار نبود پرواز کند ، آرزویش را هم نداشت .
برای جوجه مرده آرزوهایی تراشید و گفت ، از آرزوی پرواز و آزادی گفت . از درد ها و رنج هایی که در سال های زندگی اش به خودش تحمیل کرده بود . از بی دلیل بودن ماندنش در شهر . از زمان انتظاری که برای جوجه کشیده بود . از تخم مرغ هایی که برای رسیدن به او شکسته بود . از اینکه دوست داشت جای جوجه کوچولو باشه .
ازینکه ترک تخم مرغش میتوانست از ضربه ای خارجی باشد ، ازینکه قرار نبود باشد . و اصلا هم نبود . همه توهمات کودکی بودند که حباب های خارج شده از ترک تخم مرغ را نگاه میکرد . دوست داشت به بقیه انسان ها هم نشان دهد که چه دارد میبیند ، اما خب در آخر آنها فقط انسان بودند . جوجه که نبودند . دستش را درون آب کرد که کم کم داشت گرم میشد ، تخم مرغ را در آورد و به امید جوجه ای شکست . اما خبری از جوجه نبود . ساعت ها گریه کرد . دلیل گریه اش مسخره بود ، پس آن را پنهان کرد و شب ها را به تنهایی در خلوتش گریه میکرد . به جوجه ای که میتوانست داشته باشد فکر میکرد ، خاطرات که با هم میتوانستند بسازند . حرف هایی که میتوانستند رد و بدل کنند . از رنج های کوچکش به جوجه بگوید ، از خاطرات انتظارش از جوجه . از سحر آمیز بودن آب و تخم مرغ . ازینکه با نگاه کردن به تخم مرغی ترک خورده درون آب میتوانست داستان زندگی اش را حدس بزن . آن جوجه بود که میتوانست حرف های را بشنود ، درد ها و رنج های کوچکش را بزرگ بشمارد . به جوجه فقط میتوانست بگوید نه انسان ها .
روزی در مسیر انتظارش ، تخم مرغ ترک خورده دیگری یافت . آنرا شکست به امید جوجه ، جوجه ای مرده درونش بود . خاطرات آن جوجه مرغی که سر به بیابان زده بود در سرش گذشت ، خاطراتی که آن ها را در تخیلاتش دیده بود . شاید او هم هرگز نبوده ، مانند مرغ دوست داشتنی اش که هرگز نبود .

تخم مرغدلنوشتهکوتاهدلنوشته کوتاه
۳
۰
Nyohx
Nyohx
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید