دوربینم را تازه خریده بودم که ندانسته و سرشار از هیجان خودم را وارد شاخه‌ای از عکاسی کردم که نمی‌دانستم چیست و چرایی‌اش برایم کجاست؟ آن موقع حتی از وجود چرایی پشت هرکاری خبر هم نداشتم. یعنی داشتم اما نمی‌دانستم کجا و چگونه باید پیدایش کنم. کمی جلوتر رفتم و خالی از هیجان شدم. برگشتم و راهم را تغییر دادم.
حال امروز بعد دو سال مجبور شدم سرکشی بکشم و به واسطه‌اش بعضی از کارها را راست و ریست کنم. سوژه‌ام ژست می‌گرفت و من دکمهی شاتر را فشار می‌دادم. می‌ایستادم تا ژست بعدی را بگیرد. میان مکث‌ها و فشار دادن دیگری چشمانم پی حرکت‌های طبیعی می گشت.
ایستاده بودم و انگشتانم را محکوم به سکون می‌کردم، ایستاده بودم و دوربینم را به زور لای دستانم غلاف می‌کردم.در آن لحظه مانند هزاران لحظه‌ی دیگر آرزو می‌کردم چشمانم دوربین خودکار باشند که تنها با یک اشاره همه چیز را ثبت کنند. بدون فشار دادن دکمهی شاتریی تمام صحنه‌ها را در خود جای دهد. نمی‌دانم و هنوز نمی‌دانم میل به ثبت کردن همه چیز از کجا می‌آیذ. نمی‌دانم چرا نمی‌توانم بیخیال کوچکترین صحنه‌ها شوم حتی اگر ذهنم بگوید خب گرفتی چی شد؟ الان قرار است چه اتفاقی بیافتد با این عکس؟ بود و نبودش چه فرقی می‌کند؟
چشمانم را به هوا و آسمان می‌دوزم. دلم می‌خواهد نبینم تا میل ثبت کردن لحظات از وجودم رخت ببند و برود. ژست بعدی را می‌گیرد و تحمل و توانم از درونم رخت می‌بندد. صدایش می‌کنم و برایش از میل سیری ناپذیرم می‌گویم و با لبخندی اجازه می‌دهد که خودم را سیراب کنم.حال میل درونم به پرواز درمی‌اید. بال می‌زند و تک تک حرکاتش را از نظر می‌گذارند و روی واقعی‌ترینشان می‌نشیند و کمی آرام می‌گیرد.
مدتی بعد بین لحظات واقعی و مصنوعی پرسه می‌زند. دلش می‌خواهد در واقعی‌ترین ها لانه کند و همانجا بماند. اما می‌داند که خانه به دوش است و باید به پرسه زدن‌های اجباری ادامه دهد.
گاهی به این می‌اندیشم که چرا ما و حتی خود خودم واقعی‌ترین‌ها را کم تر دوست داریم؟ چرا آغوشمان برای خندیدن های مصنوعی و ژست‌های تکراری و ادیت‌های پر و رنگ و لعاب همیشه باز است؟ چرا نمی‌گذاریم دندان‌هایمان دیده شوند و یا گوشه‌ی چشم‌هایمان کمی چروک شود؟ چرا نمی‌گذاریم لبخندمان کج بشود؟
چرا برای دیگری بودن آنقدر می‌جنگیم و خودمان را زیر هزاران نقاب پنهان می‌کنیم؟ چرا یک بار دست خود واقعی زیر نقابمان را نمی‌گیریم و بیرون‌ش نمی‌کشیم؟
می‌دانی شاید واقعی‌‌ها را ندیده‌ایم، یا حداقل کمتر دیده‌ایم. آنقدری که دارد یادمان می‌رود. دارد فراموشمان می‌شود، خنده‌ی واقعی کدام بود؟ غم واقعی کدام بود.
حال که ژست‌ها پایان می‌پذیرد، حال که کارمان تمام می‌شود. حال که میل دلم قرار است باز مانند همیشه روی واقعیت‌ها فرود بیاید.
حال به این می‌اندیشم که دلم می‌خواهد به اندازه‌ی سهم و توانم، واقعی‌ترین‌ها صحنه‌ها را به یاد بیاندازم. تا شاید کمی دیرتر از خاطره هایمان پاک شود. خاطره‌ی من واقعی و تویِ واقعی.
