کنارش مینشینم. آرام سر صحبت را باز میکنم، شنوندهام میشود و کمی بعد من را شنوندهی داستان میکند. صحبتهایش را که تمام میکند، تا صحبت بعدی که قرار است من شروع کنندهاش باشم سکوتی شکل میگیرد. سکوت بینمان، دستانش را دورش حلقه میکند و او را همراه با خود فرسنگها از من دور میکند. از دور همراه همیشگیاش را در دست میگیرد و در درونش غرق میشود.

در آن لحظه میشوم دورترین فرد زندگیاش. اگر چیزی نگویم، اگر سخنی بر زبان نیاورم، ساعتها میتواند در دور دستها زندگی کند، مدتها میتواند بدون سخنی با همراه همیشگیاش وقت بگذراند. همیشه مانند آدمی حسود، با دوربینم دنبالشان میکنم، خودم را به زمین و آسمان میزنم تا ماجرایی شکل گیرد و جلوی سفر او را به دوردستها بگیرم.

ما آن روز که مانند همیشه سوار هواپیمای سکوت شدهبود خوب نگاهش کردم و به این فکر کردم شاید او هم سکوت را دوست ندارد، شاید او هم از رفتن به سرزمین دور گله دارد، شاید با انتخاب همراه همیشگیاش، میخواهد سکوت را و این دوری را پر کند. نمیدانم شاید با دوربین لای دستانم بلیط رفتن او را صادر میکنم.

شاید همانطور که من فکر میکنم گوشیاش کمک میکند تا این سفر شکل گیرد، شاید او هم به این فکر میکند که دوربینم آمدهاست تا برای من هم این دوری شکل بگیرد. اما نمیداند یکی برای بازگشت دیگری با همراه همیشگیاش تلاش میکند و دیگری نه. شاید هم من نمیدانم که دیگری نمیداند برای برگشت از دوردستها باید چه راهی را برگزیند. به این فکر میکنم که شاید از نظر او در سکوت من هم ساکن سرزمینهای دور میشوم.


حال قبل از آمدن سکوت، قبل از غرق شدنهایمان، به این فکر میکنم که چگونه میشود همراه همراهانمان نزدیک یکدیگر بمانیم و خودمان را اینقدر از هم دور نبینیم؟

چگونه میشود برای هم بلیط سفر به سرزمین سکوت صادر نکنیم؟ چگونه میشود آگاهانه تلاش کنیم و اجازه دهیم طرف مقابلمان آن را ببیند و حس کند؟ چگونه میشود نشانش دهم که دوربینم آن لحظه نزدیکترین صحنه از او را که چشمانم در حالت عادی نمیبینند را نشانم میدهد؟ چگونه میشود تمام این احساسات را باهم به اشتراک بگذاریم؟ نمیدانم شاید همه چی زیر سر همین سکوت است. شاید نباید بگذارم سکوت جلوی به وجود آمدن این احساسات را بگیرد.