می‌دانی فکر می‌کنم آدم‌ها عادتی عجیب دارند در برابر لحظاتی که قرار است تبدیل به خاطره‌هایشان شود نشانه‌هایی برای خودشان می‌سازند. می‌آیند و تمام جاده‌های خاطرات ذهنشان را با تابلوهای راهنما پر می‌کنند. برای مثال اگر این عطر را دوباره بو کنم یاد همان دوستی می‌افتم که شالش همین بو را می‌داد. اگر آن موسیقی آرام را دوباره گوش کنم یاد هزاران باری که در مکان‌های متفاوت به گوش‌هایم تزریق کردم نمی‌افتم بلکه یاد رفتن دوستی می‌افتم که در کافه‌ای که همین موسیقی را پخش می‌کرد مرا تنها گذاشت. اما چرا ؟ مگر ذهن بدون آنها قدرت یادآوری ندارد؟
یک ساعتی بود که بیدار شده بود و مشغول آماده شدن برای سفر چند روزه اش بود. از نور خورشید که به سالن خانه‌اش کم می‌تابید متوجه شد بالاخره سر و کله‌‌ی برف پیدا شده‌است. اینبار میهمان کوه‌های اطراف شهر نبود، میهمان جاده‌ها هم نبود. بلکه میهمان حیاط و باغچه‌ی حیاطش شده‌بود.
بیخیال زود باش وگرنه دوباره دیر می‌کنیم و باید شنونده‌ی بوق‌های پدرم باشیم، شد. روانه‌ی حیاط شد تا با چشمان خودش میهمان جدیدش را ببیند. مدت‌ها بود که از پشت پنجره‌ها به آمدنش چشم می‌دوخت.چند وقتی می‌شد که بخاطر توانی که از پاهایش رفته بود تنها ببینده‌ی آمدن‌ها و رفتن‌های ما به برف بازی بود.
اما حال آمده بود خانه‌اش. کافی بود تک نگاهی به بیرون بیاندازد تا حضور برف را ببیند. ایستادم، تماشایش کردم. می‌خواستم کشف کنم که چرا این همه انتظارش را کشیده است؟ چرا اینقدر نسبت به آمدن و نیامدنش حساس بوده‌است؟
انگاری که درست حدس زده بودم، حضور برف در گذشته‌ها برایش با پدربزرگم خاطراتی ساخته بود، که حال با باریدنش از لابه‌لای اعماق ذهنش بیرون پریده بودند. آمدنش انگار دست پدربزرگ رفته‌ام را گرفته بود و همراه خود به خانه آورده بود.حضور برف، بودن‌های او را در قلبش پررنگ‌تر از همیشه کرده بود.
آرام گفت:« انگار همین دیروز بود که دمپایی‌هایش را پوشیده بود و در مقابل اعتراض‌های من که ای مرد کفش بپوش سرما می‌خوری راهی حیاط شده‌بود تا برف را از نزدیک لمس کند. آن روز کنار هم به فرود آمدن برف به باغچه و حیاط خانه خیره بودیم و امروز فرسنگ‌ها دور از هم»
اما نمی‌توانست میزبان خوبی برای برف امروز باشد، نمی‌توانست بایستد و اجازه دهد خاطرات گذشته‌ها مانند فیلمی در مقابل چشمانش به نمایش دریایند.
باید می‌رفت و حضور خودش را در شهر دیگری تقدیم آدم‌های دیگری می‌کرد. آن‌هایی که دختر و نوه‌اش بودند که انتظار مادر و مادربزرگشان را می‌کشیدند. آدم‌هایی که آنها هم حضور او را در تنها در خاطراتشان داشتند و حال منتظر بودند با آمدنش خاطرات جدیدی خلق کنند.
حال او می‌رود و وجودش را از خانه و من برای مدتی می‌ستاند.
برف عزیزش برایم خاطره‌ی رفتن و نبود او را می‌سازد. دور می شود و من به این فکر می‌کنم که چرا ما آدم‌ها خاطراتمان را همیشه با یک چیزی پیوند می‌دهیم؟ چرا یادآوری بودن‌ها و نبودن‌ها را با نشانه‌هایی گره می‌زنیم؟ چه می‌خواهد برف باشد، باران باشد، موسیقی باشد و یا حتی بوی عطری. مگر ذهنمان چه سازوکاری دارد که همیشه باید برایش تابلوی راهنمایی در جاده‌ی خاطرات بسازیم؟
نمی‌دانم شاید که می‌خواهیم وقتی حضوری را در لابه‌لای اعماق ذهنمان گم کردیم، یا وقتی دیگر بودنی را حس نکردیم، با نشانه‌ای که از قبل با حضور آدم‌ها گره‌شان زده‌ایم، آنها را دوباره زنده کنیم. انگاری که در آن لحظه که همه‌چیز کمرنگ و گنگ است دست به گریبان نشانه‌ها می‌شویم تا دوباره به بودن‌ها رنگ بپاشیم.
اما گاهی هم بعضی رفتن‌ها و نبودن‌ها، ناخواسته با نشانه‌ها پیوند می‌خوردند و پتکی می‌شوند برای یادآوری نداشته‌هایمان.
