هر روز که از کنار فضای سبز شهرداری رد می‌شدیم، پسران اسمیت سواری را می‌دیدیم که از بلندی به سمت پایین سر می‌خوردند. گاهی دستم را می‌گرفت و اصرار می‌کرد کمی بنشینیم و نگاهشان کنیم. روی سنگ‌های یخ محوطه، چندین متر دور از آنها می‌نشستیم. هیچ کداممان جرأت نداشتیم فاصله‌یمان را کم کنیم و نزدیکشان شویم. به همان دور بودن‌ها رضایت می‌دادیم. دیشب که برای امروز برنامه می‌ریختیم به هم قول دادیم که امروز همان روز رد شدن از مرزها باشد.
سوار ماشینش شدم و با دیدن اسکیت بردش متعجب. دنبال دلیل می‌گشتم که چرا همراه خودش آورده‌است؟ نه خودش در آنجا احساس راحتی می‌کند که بازی کند و نه گشت پلیس اجازه می‌دهد.
بودنش شبیه امید و آرزو بود، امیدی که در دلش ریشه کرده‌است. آرزویی که امید دارد شاید روزی برآورده شود. علاوه بر آن این یعنی خواهان یک قدم جلوتر رفتن از دنیای درونی‌اش.
با ترس و استرسی که هردویمان احساس می‌کردیم راه افتادیم. انگار می‌ترسیدیم یکی جلویمان را بگیرد و از تصمیمان منصرف‌مان کند.
رفتیم و هیچکس جلویمان در نیامد، او از همان ابتدا گفت که یک گوشه می‌نشیند و جلو نمی‌آید.
انگار که قرار بود وارد قلمرویی جدید بشوم، قلمرویی که حتی در نبود پسران اسکیت سوار هم هیچگاه نزدیکش نمی‌شدم.
نزدیک شدم و سعی کردم ارتباط خوبی برقرار کنم. در کمال ناباوری آنقدر گرم و صمیمی برخورد می‌کرد که من مانده بودم با تمام تصورات پیشینم. تصوراتی که همین چند دقیقه‌ی پیش ذهنم برای خودش ساخته بود تا من را سرشار استرس و نگرانی بکند و باعث شود به عقب قدم بردارم. اما با ارتباط کوچکی که شکل گرفته بود، ذهنم با دستان خودش بخشی از تصوراتم را کنار زد و مقدار کمی از آنها را در گوشه‌ای نگه داشت.
آنچه که می‌دیدم یک صحنه‌ی نزدیک از هزاران صحنه‌ی دور بود. برای خودم هم جدید و عجیب غریب بود که بعد مدت‌ها توانسته‌ام صحنه‌ای نزدیک تقدیم چشمانم کنم. آنقدر که همیشه از دور نگاهشان می‌کردیم، آنقدر که زیر گوش‌هایمان قضاوت‌های نابه‌جایی نسبت به آنها می‌خواندند تا ما را این سمت مرز و آنها را سمت دیگر قرار بدهند.
اما حال ساکنین هردو قلمرو سعی داشتند، مرزها را بی‌اهمیت جلوه دهند و فارق از هر محدودیتی خود حقیقی‌شان را نشان بدهند و به سمت دنیایی فارق از قضاوت، پیش‌داوری و تصوری پرواز کنند.
با خودم فکر می‌کردم چرا برایمان مرز کشی کرده‌اند؟ به پسر بودنشان مرتبط است؟ به اسکیت‌شان؟ یا به بازی کردن هایشان در کنار خیابان؟
او خودش مابین حرف‌ها اسمشان را پسران خیابانی می‌نامد.
پسرانی که علاقه‌یشان را زیر بغلشان می‌زنند و در مرکز شهر آن را جار می‌زنند و برایشان هم مهم نیست چه القابی بهشان نسبت می‌دهند.
خداحافظی میکنم و برمی‌گردم، او همانجا نشسته است. بدون هیچ حرفی تا ماشین میرویم، برای لحظه‌ی کوتاهی اسکیت‌بردش را روی زمین می‌گذارد تا داخل ماشین را سرو سامان دهد. نگاهش میکنم و به این فکر میکنم، که هرکدام‌مان مرزهایی داریم که یا آن را برایمان ساخته‌اند و یا خودمان ساخته‌ایم. در پشت هر دوتایی‌شان خودمان را پناه می‌دهیم تا لحظه‌ای هم آرامش‌مان خدشه برندارد.
حال امیدوارم روزی با اسکیت بردش از روی مرزها رد شود، یا نه همه‌یمان مرزهایمان را رد کنیم ، تا برای لحظه‌ای طعم قدم گذاشتن بر روی سرزمین‌های جدید را بچشیم، شاید آنوقت هم پشت مرز بودن را بیشتر ترجیح دهیم، اما اگر از آنها عبور نکنیم، چگونه می‌توانیم ترجیح دلمان را بشناسیم؟
(
