هروقت دوربینم را در خانه دست می‌گیرم، با چشمانش یواشکی مرا می‌پاید تا سردر بیاورد می‌خواهم از کجا عکس بگیرم. وقتی خیالش راحت می‌شود کاری با او ندارم چشمانش را از رویم برمی‌دارد، اما اگر بفهمد که دوربین ممکن است به سمتش برگردد، شال و کلاه می‌کند، انگار که می‌خواهد اداره برود. غمگین می‌شوم، تصوراتم ویران می‌شود، دلم می‌خواهد او را همانطور که چشمانم می‌بیند به تصویر بکشم. دلم می‌خواهد با همان لباس و دامن گل‌گلی‌اش تصویرش را ثبت کنم اما او بر روی تمام اینها پوششی تیره می‌کشد تا هیچ چیز از مامانی که در خانه چشمانم می‌بیند دیده نشود. امروز که در اتاقم را باز کردم دیدم روی مبل نشسته است و موهایش را شانه می‌کند، کنارش نشستم و نگاهش کردم.
مثل همیشه اعصابش از گره‌‌ی موهایش که نمی‌گذاشت شانه به آرامی میانشان سر بخورد برفکی شده‌بود. اینبار غر غرهایم را روانه نکردم که نباید اینگونه شانه کنی یا نباید بگذاری اینقدر ساقه‌هایش خشک شوند. به جایش گفتم می‌خواهی برایت صافش کنم تا کمی از داشتنشان حالت خوب باشد؟ تا مطمئن شد درس و کاری ندارم قبول کرد. دنبال اتوی مو می‌گشتم و به این فکر می‌کردم که کاش می‌شد تک تک صحنه‌های چند لحظه بعد را ثبت کنم.
اتو را همراه با دوربینم زیر بغلم زدم و رفتم کنارش نشستم، آرام گفتم: می‌خواهم عکس بگیریم. نگذاشتم کلمه از میان لب هایش جاری بشود، پیشدستی کردم و ادایش را درآوردم:« نه مامان جان، نه » هردو خندیدیم. می‌دانست منظورم چیست، می‌دانست دلم می‌خواهد چه تصویری از او داشته باشم، می‌دانست لحظه شماری می‌کنم تا روزی اجازه دهد او را همانطور که چشمانم در خانه می‌بیند، دوربینم هم ببیند. خودش را بیشتر درون چادرش مچاله کرد، روی مبل منتظرم نشست تا موهایش را برایش صاف کنم.
شروع کردم و مابین کار آرام می‌پرسیدم چرا اجازه نمی‌دهی؟ چرا دوست نداری همانطور که من تو را می‌بینم بقیه هم تو را ببینند؟مگر قرار است بعدش چه اتفاق خاصی بیافتد؟ کجای این دنیا بعد از این ، جابه‌جا می‌شود؟ چرا برای ثبت خاطرات خانوادگی خودمان هم که شده نمی‌گذاری واقعی ترین‌ها را از تو عکاسی کنم؟
جواب‌های خودم را که وقتی برای پوششم بحث می‌کنیم را به خودم برمی‌گرداند:« من اینجوری بودن را دوست دارم و راحت‌ترم، پس لطفاً من را بپذیر.» نگاهش می‌کنم و می‌گویم :« تو چطور ؟ تو چرا من را همینطور که هستم نمی‌پذیری؟ تو چرا هنوز برای کوچک‌ترین تغییری در ظاهرم تذکر می‌دهی؟»
جواب نمی‌دهد، موهایش را شانه می‌کنم، یکی از گل‌سری‌های خودم را روی موهایش می‌زنم، عکس می‌گیرم و عکسش را نشانش می‌دهم، این اولین بار است که دوربینم موهایش را می‌بیند، اعتراضی نمی‌کند. وسایل را جمع می‌کنم.
چادرش را سرش می‌کند که یک وقت عکسی نگیرم که صورتش همراه با موهایش دیده شود، می‌رود و به این فکر می‌کنم که هردو در پذیرش یکدیگر مشکل داریم، هردو فکر می‌کنیم شیوه‌‌ای که خودمان پیش گرفته‌ایم درست ترین است. هردو از هم انتظاراتی داریم که نمی‌توانیم براورده‌اش کنیم. او بخاطر اعتقادات قدیمی‌اش که از بچگی در درونش لانه کرده‌است و من برای اعتقادات جدیدی که در وجودم جوانه زده‌اند.
هردو از پذیرفتن عاجزیم، نمی‌دانم آینده چه می‌شود نمی‌دانم چه کسی زودتر دیگری را با تمام اعتقادات و علاقه‌مندی‌هایش بدون اینکه به آن تجاوز کند، قبول می‌کند. اما می‌دانم که برای آن روز دست و پا می‌زنیم که یک قدم به پذیرش نزدیک‌تر شویم. اما فکر می‌کنم هیچ پذیرشی یک نفری اتفاق نمی‌افتد. انگار باید هردو نسل باهم پا در راه بگذارند وگرنه نمی‌شود یک نفری جور همه چیز را کشید.
