« مادر »

انگار همین چند روز‌ پیش بود که دستهایم را در دستانش پناه داده‌بودم و استوار و محکم پشتم ایستاده بود تا اولین قدم‌هایم‌را بردارم.

تلوتلو خوران جلو می‌رفتم و تا می‌آمدم به زمین فرود بیایم دستهایش برایم نجاتی می‌شد. حال سالیان سال می‌گذرد. دیگر پشت سرم حرکت نمی‌کند، دیگر می‌داند راه رفتن را خوب یاد گرفته‌ام. حال اما پشت سر کس دیگری راه می‌رود.

پشت سر کسی که راه رفتن را او یادش داده‌است. از او بلد شده‌است، کجا بایستد، کجا دور شود و کجا نزدیک.

از او آموخته‌است،اگر به زمین فرودآمد، چه کند. او یادش داده‌است که چگونه برای من پشتوانه باشد.

به خودم فکر میکنم و به چرخه‌ی روزگار، که تو را دوباره کودک می‌کند و محتاج.

نیازمند دستی که دوباره دست‌هایت را بگیرد، چشم‌هایی که دوباره هوایت را داشته باشند. حضوری که اکثر اوقات همراهی‌ات کند که یک وقتی قدم‌هایت را فراموش نکنی.

کاش هیچگاه دوباره کودک نشویم. کاش هیچگاه مادرم محتاج دستهای من نشود. کاش همیشه قدم‌هایش را از بر باشد.

کاش چوبی جادویی میداشتم و با چرخاندنش تمام مادران را از فرزندانشان و یا حتی از دیگران بی‌نیاز میکردم. نمی‌دانم اگر ان روز که هیچ چوبی جادویی پیدا نشد، آن روز که هیچکدام از سخنانم به آسمان نرسید، می‌توانم مادری برای مادرم باشم؟ همانطور که او برای مادرش مادری می‌کند؟