« قایم موشک »

وقتی نزدیکم می‌آید و آرام می‌گوید بیا باهم بازی کنیم. اگر برای بازی اول نگویدش بی‌شک برای دومین بازی نامش را به زبان می‌آورد.

پنهان می‌شود و چند دقیقه بعد که از مکان مخفی‌اش مطمئن شود صدایت می‌زند. مانند آدم‌هایی که خودشان را به ندیدن می‌زنند، پی‌اش می‌گردم.

صدایش را از زیر میز می‌شنوم. پاهای کوچکش را می‌بینم اما به ندیدن و نشنیدن ادامه می‌دهم. راه می‌روم و هزاران مکان بی‌ربط را برای و پیدا کردن او الکی می‌گردم.

زمان برایش می‌خرم. رویارویی با او را به عقب می‌اندازم. باختنش را به چند دقیقه بعدتر موکول می‌کنم. در این فاصله فرصتش می‌دهم جایش را عوض کند. به انتخابش فکر کند و برای حرکت بعدیش درست و حسابی تصمیم بگیرد.

کمی بعد فرصتش تمام می‌شود، پشت مکان مخفی‌اش می‌ایستم. ادای این را درمی‌آورم که : « عه تو اینجا بودی. پیدایت کردم و تو باختی.»

با خوشحالی بیرون می‌آید و به این فکر می‌کنم. کاش زندگی گاهی همه‌یمان را کودکانی پنج ساله تصور کند. کاش بازیکن دل رحمی باشد. کاش وقتی از تمام اتفاقات تلخ و شیرینش قایم می‌شوی. در به در دنبالت نگردد تا واقعیت را تقدیمت کند. کاش زمانی را الکی پی‌ات بگردد و اجازه دهد کمی برای خودت در کمد مخفی‌ات بدون عواقب کارت تنها بمانی. کاش بگذارد بای حرکت بعدی‌ات کمی فکر کنی تا که دست دیگر را نبازی. اما او انگار سخت‌ترین حریفی ست که در مقابلمان قرار می‌گیرد.