به او نگاه میکنم و به این می‌اندیشم که گاهی خانه تکانی هرساله می‌تواند گشایش دری به سوی آزادی باشد، آزادی که سیصد و شصت و چهار روز از آن بی‌نصیب هستی و یک آن در آخرین روز سال برایت محقق می‌شود.
شاید خانه تکانی همان دری باشد که روز آخر برایت باز می‌شود، دستانت را می‌گیرد و به سمت دنیای جدید هدایت می‌کند.
دنیای پیش رویت قانون و مقرارت سرش نمی‌شود، کسی در آنجا نیست که امر و نهی‌ات کند. کسی نیست که برای کوچکترین حرکتی مواخذه‌ات کند و دادگاه خانوادگی تشکیل دهد.
در آنجا میتوانی صاحب همه چیز باشی، میتوانی به دوردست‌ترین نقاط خانه تا آن روز بروی و بدون نگاه‌های تیز و برنده آن‌ها را فتح کنی.
میتوانی قوانین از پیش ساخته را نابود کنی و برای خودت دستورهای جدید بسازی.
میتوانی از حصارهایت آزاد شوی، از امن‌ترین نقاطت فاصله بگیری و راه رهایی را با پاهای خودت طی کنی.
به خودم فکر میکنم به این می‌اندیشم آخرین روز من کی می‌رسد؟ زمان رهایی برای من کی محقق می‌شود؟
آیا برای من هم یک روز به خصوص است؟ آیا من هم باید سیصد و شصت چهار روز را طی کنم تا به آن برسم؟
نمی‌شود تمام روزها همان روز باشد؟ نمی‌شود رهایی را به یک روز مختص نکنم؟
چرا رهایی‌هایمان را گسترش نمی‌دهیم؟ چرا تنها در یک روز قفل و زنجیرش می‌کنیم؟ بلد نیستیم یا نمی‌خواهیم ؟
