« رفتن »

آدم‌ها گاهی اوقات مجبور‌ند بین مکان‌ها و افرادی را که دوست‌ دارند انتخاب کنند. نمی‌دانم اسم این انتخاب‌ها و تصمیمات را چه می‌شود گذاشت؟ تصمیماتی که تو در پدید آمدنش هیچ نقشی نداشته‌ای.خاله‌ام و دختر کوچکش هم از این قاعده مستثنی نبودند. بعد از مدتی که انتخاب کرده بودند خانه‌ی مادربزرگم بمانند، حال باید دوباره تصمیم به رفتن می‌گرفتند. روزهایی را که اینجا سپری می‌کردند را در کنارشان بودم، آمده بودم تا حضورشان را تمام و کمال از آن خود کنم و با دوربین‌ام بودن‌ها را برای روزهایی که قرار بود نبودن‌شان را فریاد بزنند، ثبت کنم.

می‌خواستم با به رخ کشیدن حضورشان رفتن را با لنگ و لگد دور کنم.لابه‌لای لحظات‌مان حرکت می‌کردم و خودم را گول می‌زدم که در تصاویرم کسی مجبور به رفتن نیست، کسی از رفتن دیگری واهمه ندارد. در دنیای عکس‌هایم دستان قفل شده، رها نمی‌شوند و آغو‌ش‌ها گرم می‌مانند. در عکس‌ها هیچ آدمی، هیچ سیاستی نمی‌تواند علتی بسازد که آدم‌ها را مجبور به انتخاب کند.

به واسطه‌ی دوربین حواسم را حسابی به حرکات و رفتارهایشان جمع می‌کردم، از زیر چشمانم هیچ یک از حال و احوال هایشان فرار نمی‌کرد.

روزی که عکس‌هایم شکست خوردند، روزی که آن‌ها مجبور به انتخاب و سیاست‌ها و علت‌ها پیروز شدند، فرا رسید. چشمانم رفتن‌شان را می‌دید و دوربین‌ لای دستانم آن را ثبت می‌کرد. با خودم فکر می‌کردم، چه تعداد آدم، روزانه شال و کلاه می‌کنند تا شهرشان و خانه‌یشان را ترک کنند و جای دیگری برای خود خانه بسازند؟

چه تعداد آدم احساساتشان را لای وسایلشان می‌کنند و با خود می‌برند؟ چه تعداد کودک مجبورند غم دوری مادربزرگ و خاله و دختر خاله را بچشند؟

چه تعداد مادربزرگ دلش ترک ترک می‌شود از رفتن دختران و پسرانش؟

چه تعداد آدم‌هایی با رفتن عزیزانشان فرو می‌ریزند و باز مجبورند خودشان را از نو بسازند؟ علت‌ها کجا هستند؟ سیاست‌ها کجا رفتند؟ که شکستن‌ها و ترک خوردن‌ها را ببینند، چمدان‌های پر از خاطره و دستان لرزانی که هنگام خداخافظی بالا می‌آید را ببینند؟

اما باز تو هستی و خودت. تو هستی و خانه‌ای که اثرات رفتگان، ترک‌های وجودت را بیشتر می‌کند و مانند پتکی، واقعیت را به صورتت می‌کوبد. حال باید با احساساتی که دستانشان را روی گلویت گذاشته‌اند و ناخواسته برایت رقم خورده‌اند دست و پنجه نرم کنی.

ولی به راستی تکلیف آدمی با این تصمیمات چیست؟ کی می‌شود طوری زندگی کرد که دیگر لازم نباشد بین دوست‌داشتنی‌ترین‌هایمان دست به انتخاب بزنیم؟ کی می‌رسد زمانی که لازم نباشد احساسات ناشی از این تصمیمات را تحمل کنیم؟ آیا جایز است که امید داشته باشیم روزی از این جنس رفتن‌ها فارغ می‌شویم؟ یا باید هرروز خودمان را به تحمل کردن مجبور کنیم؟