نمی‌دانم چند سالم بود که دیگر هیچ کودکی چه دختر و چه پسرش برایم جالب نبودند. دیگر نمی‌توانستم با آن‌ها ارتباطی شکل بدهم. انگار با بزرگتر شدن وارد دنیایی شده‌بودم که در آن کودکان و یا حتی نوزادان نمی‌توانستند اهرم احساساتم را حرکت دهند.
نمی‌دانم چه بلایی از آسمان نازل شده‌بود که چنین احساساتی را در درون خودم حس می‌کردم. تمام کودکان دور و برم را بدون آنکه اجازه‌ی شناخت بدهم، وارد دسته‌ی دوست‌نداشتنی‌های زندگیم می‌کردم. انگار اسم تک تکشان را در لیست سیاه وجودم می‌نوشتم و برای مغزم عملکردی مشخص می‌کردم که باید برای این افراد اعمال کند. مغزم هم هرروز به وجودم دستور می‌داد احساس ناخوشایندی را تولید کند.
فرصت را هم از خودم و هم از آن‌ها ستانده‌بودم. انگار دائم فرار می‌کردم و نمی‌خواستم به خودم اجازه دهم که آن‌ها را وارد گوشه‌ی قلبم کنم. سدی ساخته بودم که یک طرفش خودم بودم و طرف دیگرش تمام آن‌ها. اما یک روز همه چیز به طور غیرقابل باوری تغییر کرد. آن روز نمی‌فهمیدم چه بلایی سر وجودم آمده، اما احساس کردم او از سد وجودم رد شده‌است.
آن زمان برای اولین‌بار دختر خاله‌دار شده بودم. در تمام بچگی‌ام تمام کودکان از دخترخاله‌ها و پسر خاله هایشان میگفتند که با آن‌ها بازی می‌کنیم، بزرگتر که شدم همسن‌وسال‌هایم گفتند: با دخترخاله‌ها و پسرخاله‌هایمان مسافرت رفتیم، والیبال بازی کردیم، گپ زدیم اما من آن موقع هیچ کدامشان را نداشتم و حال یکی آمده که هنوز تازه حرف زدن را آموخته، نه می‌تواند والیبال بازی کند نه می‌تواند درودل‌هایم را گوش دهد و برایشان نصیحتی پیدا کند و نه می‌تواند پایه‌ی تنهایی مسافرت رفتن باشد.
اما همین کوچکِ مهربان جوری سد وجودم را رد کرده بود و خودش را به قلبم رسانده بود که انگار داشتم با عجایب وجودم روبه‌رو می‌شدم.
او آهسته آهسته بزرگ می‌شود و من بیست و دو ساله را هم آرام کنار خودش بزرگ می‌کند. یادم می‌اندازد که می‌توانم کودکان را به سبب نزدیکیشان دوست داشته باشم و در شیطنت‌هایشان به جای بزرگسال بودن بچه شوم.
یادم می‌اندازد که می‌توانم با سدهای وجودم آشنا بشوم و پی دلیلی برای به وجود آمدنش بگردم.
گاهی یادم می‌دهد می‌توانم صبور بودن را به خصلت‌های زندگیم اضافه کنم، یادم می‌دهد که برای مدتی می‌توانم خودخواهی درونم را کنار بگذارم و فقط برای شادی او در راه پیش رو قدم بگذارم. یادم می‌دهد چگونه مراقب کسی باشم و چگونه گاهی چاشنی مهربانی را به وجودم اضافه کنم.
او یادم می‌اندازد که او هم قدرت تصمیم دارد و برای چیزی که مایل نیست می‌تواند نه بگوید.
او یادم داده است که به واسطه‌ی دوست داشتنش چقدر اثراتش برایم باارزش است.
به واسطه‌ی او فهمیدم اثرات هم آدم‌ها را نجات می‌دهد و هم آن‌ها را در آن لحظه غرق می‌کنند.
مانند کتابی می‌ماند که هرروز وقت مطالعه برایت آگاهی را به ارمغان می‌آورد. گاهی آگاهی‌ها غمگین و دوست نداشتنی هستند گاهی هم شیرین، اما می‌دانی آنقدر واقعی هستند که نمی‌توانی چشمانت را بررویشان ببندی.
او اکنون چیزهایی را یاد می‌گیرد که انگار من آن‌ها را لابه‌لای روزمرگی‌های زندگی جا گذاشته‌ام. انگار از همین فرار می‌کردم. می‌ترسیدم کودکان چیزهایی را یادم دهند و یا حتی برایم یادآوری کنند. از آن احساس ضعف می‌ترسیدم.حال اکنون به این فکر می‌کنم که وقتی آدم‌ها از چیزی فرار می‌کنند یا سدی دور خودشان می‌کشند. یک جای کار می‌لنگد، که آن‌هم نه به آدم‌های دوروبر بلکه به خود خودشان ربط دارد. انگار باید مانع را رد کنند و اجازه دهند تجربه کنند، شاید اگر خودمان قدم را برنداریم هیچوقت کسی هم سد درونمان را رد نکند و دستمان را نگیرد و به تجربه کردن دعوت نکند.
