« حضور »

آیفون را فشار می‌دهم و کمی بعد در باز می‌شود. جلو می‌آیم و نگاهم به تابش که وسط حیاط آویزان شده‌است خیره می‌ماند.

از سمت دیگر صدایش می‌آید و با سرعت به سمتم می‌دود. « منتظر بودم بیایی و تاب بازی کنم و توام ازم عکس بگیری » می‌خندم و بغلش می‌کنم و روی تاب قرارش می‌دهم. آرام تابش می‌دهم. انگار همین دیروز بود که شال و کلاه کرده بودیم و راهی حیاط شده‌بودیم‌. او سعی در شناخت حیاط خانه‌ی جدیدشان داشت و من سعی در شناخت دنیای جدید عکاسی مستند با حضور داشتن در کنارش.

نمی‌گذارد میان گذشته به سیر و گشت‌هایم ادامه دهم. نمی‌گذارد به این فکر کنم که چقدر روزها در این اینکه آرام آرام سپری می‌شوند، چقدر هم می‌توانند با شتاب عبور کنند و یک آن گذرشان را به رخ بکشند. با صدایش که می‌گوید بیشتر و بیشتر تابم بده مرا میخکوب حال می‌کند.

وقتی می‌بیند از ترس افتادن قرار نبست با شتاب زیاد تابش دهم، پایین می‌آید و بازی دیگری خلق می‌کند.

در این یک سالی که میان لحظات شاد و غمگین آدم‌ها حضور داشتم. سعی می‌کردم هیچگاه مانند مزاحمی که می‌خواهد سهم خودش را از لحظات بردارد نباشم. می‌خواستم بدون کوچکترین دست‌خوردگی‌ای کنارشان حضور پیدا کنم.

وقتی به زمین و هوا می‌پرید و بازی می‌کرد. یاد تمام لحظاتی افتادم که نمی‌دانستم سوژه‌ام خود واقعی‌اش است یا نه؟ نمی‌دانستم حضور من و دوربینم مسبب تغییرش شده‌است یا نه؟ نمی‌دانستم عمل و رفتارش را از آن خودش بدانم یا از آن هیجان دوربین؟

راستش او از همان اول کاری به کار هیجان دوربین نداشت. اگر دلش می‌گفت می‌خندید، اگر خودش می‌خواست می‌دوید و کاری به دوربین مابین دستانم نداشت. حتی گاهی اوقات حضور دوربین را دوست نداشت به زبان می‌آورد و دور می‌شد و گاهی هم رویش را برمی‌گرداند و من هم یا با بازی و صحبت شرایط را مساعد می‌کردم و یا آن را غلاف می‌کردم تا زمانیکه خودش بخواهد.

تاب را جمع می‌کنم و او دوباره به سمت کشف و شهود حیاط تکراریشان می‌رود. من هم به سمت قدم گذاشتن در راهی که یکسال آغازش کرده‌ام‌. اکنون بیشتر از هر لحظه‌ی دیگری می‌فهمم که بیشتر از قبل باید یاد بگیرم که چگونه در لحظات زندگی آدم‌ها، کنارشان حضور داشته باشم. آن هم به عنوان دوست و همراهی که ارزش لحظات و بودن‌ها را خوب می‌فهمد.